Powroty czyli powtórka z podwórka

Już jestem

Pochłonięty przez projekt przy którym nie ma komputera (jest to jeszcze możliwe na szczęście!), zawiesiłem wpisy na bloga, jednak już jestem. Zaczynam od uporządkowania niedokończonych rzeczy.Jeśli chodzi o czerwcową zagadkę z Dziewczynką z zapałkami to niestety nikt nie odgadł, a szkoda po fantem była dobra książka. Prawidłowa odpowiedź to dziadek.  O jego roli i znaczeniu  dla osób ze skryptem tej bajki dowiedziałem się prowadząc terapię osoby, której była to ulubiona bajka z dzieciństwa. Jak będą chętni to wyjaśnię dlaczego dziadek jest istotny.

Zastanawiam się nad kwestią powrotów w terapii, dotyczy to głównie powracających na terapię pacjentów. Każdy taki ruch jest właściwy i oznacza chęć zmiany, oczywiście poza tym, jest źródłem cennej wiedzy diagnostycznej, min. o tym jakie pacjent tworzy scenariusze zakończeń, jaką tworzy relacje, co takiego stało na przeszkodzie ostatniej terapii, itp. W istocie jest to moment napięcia, z jednej strony chęć zmiany z drugiej doświadczanie jak na widelcu tego, dzięki czemu ta zmiana nie może być zrealizowana. Osobiście uważam taki ruch za dobry dla terapii,zwłaszcza wtedy jeśli uznamy,że pacjent może kolejny raz zakręcić się dookoła i wrócić do tego samego punktu. Im szybciej psychoterapeuta zauważy to jak pacjent kręci się dookoła własnego ogona,tym szybciej jest mu wstanie pomóc. Powrót ma więc pewien wymiar symboliczny, moment któremu zarówno Pacjent jak i Psychoterapeuta nadają znaczenie, i wydaje się im szybciej uda im się wyjść poza znaczenie owego symbolu, tym lepiej dla obojga.