Psychoterapia środka

Czarodziej na pustyni

2011-01-05T14:44:00.001-08:00

The Milton H. Erickson Foundation rozpoczęło pracę nad wyprodukowaniem filmu dokumentalnego o życiu i dziele Miltona H. Ericksona. Reżyserem filmu jest Alexander Vesely, psychoterapeuta i filmowiec austriackiego pochodzenia.

Milton H. Erickson - Mozart komunikacji

Pomiędzy instynktem a intelektem

2010-11-02T10:00:00.001-07:00

Dziś polemika Donny Orange z Georgy Hagman’em.

Donna Orange jest jednym z wiodących psychoanalityków w Ameryce. Związana jest z intersubiektywną szkoły psychoanalizy. W tym filmie mówi o przyszłości psychoanalizy.

I jeśli dobrze rozumiem ten wywiad oraz własne obserwacje tego co dzieje się we współczesnej psychoanalizie, to wydaje się, że psychoanaliza staje się fenomenologiczna, oparta na dialogu i bardziej humanistyczna, kierując się w kierunku większej integracji teorii społecznych i intersubiektywności. Tak więc więcej o relacji w psychoanalizie.

Koszyk psychoterapeuty – spis treści

2010-10-08T04:06:00.001-07:00

lista opublikowanych na blogu do tej pory interwencji, narzędzi,strategii i taktyk psychoterapeutycznych:

Zmiana wzorca automatycznych myśli
Zmiana wzorców myślenia
Zmian myślenia katastroficznego
Relaksacja
"Worry Control"
"Zatrzymanie" myślenia
"Powódź"
Sposoby na atak paniki
"Leczące wyobrażenia"
Desensytyzacja
"Self-coping"
Wzbudzanie oczekiwań
Zarządzanie problemami
Testowanie przekonań
Zmiana przekonań z wykorzystaniem wizualizacji
Techniki kontroli gniewu
Modelowanie
Sensytyzacja
Kontrola gniewu
Rozwiązywanie problemów interpersonalnych
Uważność oddechu
Uważność ciała
Uważność emocji
Uważność myśli
Uważność w życiu codziennym
5 tygodniowy program mindfulness
Hipnoza 1
Hipnoza 2
opadające ramię
lewitująca ręka
metoda skojarzeń
zmieszanie
metoda zmieszania (angielski)
metoda zmieszania (polski)
metoda dwóch palców
skupienie wzroku
upadający przedmiot
ulubione miejsce
potok i las
złączenie rąk
dłonie na twarzy
magiczny kształt
górska wspinaczka
kontrsugestia
Metoda niewerbalna I , II
Szybka indukcja I, II, III, IV
Telewizor
Relaksacja I
Relaksacja II
Schody
Usztywnione ramię
#050 - Słuchanie ze środka (interwencje Berta Hellingera)
#051 - Pusty środek
#052 - Rozmowy we dwoje - (Terapia par)
"Teatr umysłu"
"Wdzięczność
#055 - Otwartość
"Wystarczy zauważyć"
"Poradnik" swoich myśli
Uważność
Zaśpiewaj własne myśli
Polaryzacja myślenia
Arogancja
"Nie zaprzyjaźniaj się z umysłem"
Zapętlanie
"Myśli nie są przyczynami
Nakarm tygrysa
"Kto tu rządzi?"
Zabierz umysł na spacer
"Ok. Masz rację . I co teraz?
Zdejmij buty
Dlaczego, dlaczego, dlaczego?
#073 – Symbole i rytuały terapeutyczne
#074 - Zmiana wzorca lub struktury

czas na protokoły terapeutyczne !

Powroty czyli powtórka z podwórka

2010-10-04T02:20:00.001-07:00

Już jestem

Pochłonięty przez projekt przy którym nie ma komputera (jest to jeszcze możliwe na szczęście!), zawiesiłem wpisy na bloga, jednak już jestem. Zaczynam od uporządkowania niedokończonych rzeczy.Jeśli chodzi o czerwcową zagadkę z Dziewczynką z zapałkami to niestety nikt nie odgadł, a szkoda po fantem była dobra książka. Prawidłowa odpowiedź to dziadek. O jego roli i znaczeniu dla osób ze skryptem tej bajki dowiedziałem się prowadząc terapię osoby, której była to ulubiona bajka z dzieciństwa. Jak będą chętni to wyjaśnię dlaczego dziadek jest istotny.

Zastanawiam się nad kwestią powrotów w terapii, dotyczy to głównie powracających na terapię pacjentów. Każdy taki ruch jest właściwy i oznacza chęć zmiany, oczywiście poza tym, jest źródłem cennej wiedzy diagnostycznej, min. o tym jakie pacjent tworzy scenariusze zakończeń, jaką tworzy relacje, co takiego stało na przeszkodzie ostatniej terapii, itp. W istocie jest to moment napięcia, z jednej strony chęć zmiany z drugiej doświadczanie jak na widelcu tego, dzięki czemu ta zmiana nie może być zrealizowana. Osobiście uważam taki ruch za dobry dla terapii,zwłaszcza wtedy jeśli uznamy,że pacjent może kolejny raz zakręcić się dookoła i wrócić do tego samego punktu. Im szybciej psychoterapeuta zauważy to jak pacjent kręci się dookoła własnego ogona,tym szybciej jest mu wstanie pomóc. Powrót ma więc pewien wymiar symboliczny, moment któremu zarówno Pacjent jak i Psychoterapeuta nadają znaczenie, i wydaje się im szybciej uda im się wyjść poza znaczenie owego symbolu, tym lepiej dla obojga.

Obiekt przejściowy

2010-06-18T03:37:00.001-07:00

Zagadka

2010-06-09T11:44:00.001-07:00

Kogo brakuje w bajce “Dziewczynka z zapałkami”?

Odpowiedź podam 24.06.2010, dla osoby, która dobrze odpowie nagroda niespodzianka.

Męskość – droga syna do ojca

2010-06-01T05:41:00.001-07:00

fragment sesji terapeutycznej, pacjent-Augusta Napier. Dobra ilustracja drogi do męskości. Niektórym trudno się z tym pogodzić – ale tak to już jest – jedyna droga do męskości to doga syna do ojca.

Przepracowałem na spotkaniach z Alem kilka „struktur", ale pierwszą zapamiętałem szczególnie wyraźnie. Do zdarzenia doszło w tym samym pustym pokoju z wykładziną, który już opisywałem. Świeciło słońce i wszyscy siedzieliśmy na podłodze w kręgu. Ja siedziałem w środku zwrócony twarzą do uśmiechniętego mężczyzny w jeansach i adidasach, który właśnie ustawiał minutnik. Poczułem silny niepokój. Co mam powiedzieć? Nad czym chcę pracować? Nie byłem tego pewien, choć niejasno przeczuwałem, że chodzi o mojego ojca.

Nagle usłyszałem swój głos.

-Chciałbym popracować nad relacją z ojcem. Jego problemami. Moimi problemami z nim.

- Czy możesz mi coś o nich opowiedzieć? - zapytał Al ciepło.

Gdy zacząłem opowiadać o swojej rodzinnej historii, przyglądał mi

się uważnie. Wspomniałem o złości na ojca.

- Mam wrażenie, że najbardziej przeszkadzała mi w nim jego słabość - powiedziałem i głos na moment mi się załamał. - Oraz świadomość, że często go przy mnie nic było.

Po chwili dodałem:

- Szczerze mówiąc, mam problem z odczuwaniem złości na niego.

Al zauważył, że głos załamał mi się na słowie „słabość", i czekał na

reakcję z mojej strony. Poczułem, że trafnie rozpoznał mój problem. Zebrało mi się na płacz, ale potem, równie nagle, łzy gdzieś zniknęły.

- Szybko odsuwasz od siebie uczucia - stwierdził.

Miał rację, już wcześniej dostrzegłem tę przypadłość. Nie pozwalałem sobie na silne i spontaniczne emocje. Brakowało mi tej wolności.

W gabinecie zapanowała cisza. Al myślał, a inni uczestnicy spotkania przyglądali się scenie w skupieniu. Słyszałem cichy syk ekspresu do kawy, który stał na korytarzu.

- Chciałbym coś zaproponować - powiedział Al. - Może wybierzesz kogoś z grupy do roli idealnego ojca? Kogoś silnego.

Na wzmiankę o tej możliwości poczułem ekscytację, strach, lęk.

- Dobrze - odparłem ostrożnie i rozejrzałem się wokół.

Wreszcie wybrałem wysokiego, atletycznego mężczyznę, którego zawsze lubiłem.

- Czy mógłbyś odegrać rolę idealnego ojca? - zapytałem.

- Odegram rolę idealnego ojca - odparł, stosując rytualną konwencję dialogu obowiązującą na spotkaniach z Pesso.

Podniósł się z pocłlogi i wszedł w środek kręgu. Ja natychmiast wstałem, jakbym chciał wyjść mu na spotkanie.

- To ciekawe - stwierdził Pesso na widok mojego zachowania.

Po chwili milczenia zapytał:

- Co chcesz zrobić?

- Nie wiem - odparłem z wahaniem. - Z jakiegoś powodu mu nie ufam.

- Oczywiście że nie. Dlaczego miałbyś mu ufać? - powiedział Pesso i dodał: - Pozwól, że coś zasugeruję. Może przez chwilę spróbujesz się z nim posiłować? Dzięki temu przekonasz się, czy jest silny.

Pokazał nam obu, co mamy robić. Mężczyźnie, który odgrywał rolę idealnego ojca, kazał przyjąć odpowiednią pozycję, z jedną nogą dla równowagi wysuniętą do tyłu. Ja miałem położyć obie ręce na jego ramionach. Przypomniałem sobie jedno z ćwiczeń na boisku w liceum, w którym jeden z graczy stawiał opór, a drugi starał się go odepchnąć.

Gdy poczułem niewzruszoną masę partnera (który był nieco większy ode mnie i doskonale ustawiony), wezbrała we mnie energia. Z szerokim uśmiechem zacząłem mocniej pchać, a on z trudem utrzymywał równowagę.

-To tutaj schowałeś energię - rzucił z zainteresowaniem Al. - Podoba ci się to ćwiczenie.

Już miałem znowu popchnąć idealnego ojca, gdy nagle Al mi przerwał.

- Poczekaj. Za chwilę twoja historia mogłaby się powtórzyć.

Najwyraźniej martwił się, że pokonam partnera i uznam, iż jest niewiarygodny. Al szybko wybrał z grupy czterech innych mężczyzn, którzy podparli mojego idealnego ojca.

- Spróbuj teraz - stwierdził z uśmiechem.

Tym razem pchałem z całych sił, a idealny ojciec nawet nie drgnął. Stał przede mną niczym solidny mur męskości. Zacząłem pchać jeszcze mocniej, ale ślizgałem się po podłodze.

- Zdejmij skarpetki, będziesz miał lepszą przyczepność - doradził Al.

Szybkim ruchem zdjąłem skarpety, aby móc jak najszybciej powrócić do walki. Przyjąłem przed idealnym ojcem odpowiednią pozycję. Położyłem mu ręce na ramionach, zebrałem w sobie całą moc i znowu zacząłem pchać. Tym razem stałem pewnie w miejscu - podobnie jak on. Poczucie, że ten mężczyzna jest prawdziwie nieugięty, uwolniło we mnie falę prymitywnej wściekłości i radości.

- Czyżby nadal wydawało ci się, że możesz go pokonać? - zapytał Al. - Spróbuj popchnąć go jeszcze raz.

Mój rzeczywisty ojciec był słaby, ale jednocześnie nie stronił od kar. Świadomy tego, nauczyłem się kontrolować i ukrywać swoją siłę. W kontakcie z „silną" postacią wreszcie poczułem, że moją moc może poskromić ktoś z. zewnątrz. Dzięki temu zacząłem bardziej bezpośrednio przeżywać i wyrażać uczucia - zwłaszcza złość.

Z niemal stuprocentową pewnością, że potrafię przewrócić nic tylko stojącego przede mną idealnego ojca, lecz również czterech mężczyzn podpierających go, agresywnym ruchem przyłożyłem ramię do jego brzucha, schyliłem się, aby mieć więcej siły, i znowu zacząłem pchać. Idealny ojciec zachwiał się lekko pod moim naporem i wypuścił powietrze ze zdumienia, lecz mężczyźni za nim trzymali pozycje. Spróbowałem popchnąć ich znowu. Tym razem, walcząc z twardą jak skała grupą, wydałem z siebie długi, bolesny jęk. Wraz z tym jękiem, w którym rozbrzmiewała mieszanina cierpienia i ulgi, coś we mnie pękło. Może wreszcie opuściło mnie poczucie samotnej om- nipotencji? Może zniknęło zyskane dzięki długiej nieobecności ojca podczas wojny przekonanie, że jestem odpowiedzialny za cały świat i jakoś muszę zachować niepodważalną moc? Może przestałem wierzyć, że mógłbym pokonać tatę? To doświadczenie sprawiło, że poczułem głęboką ulgę.

Nagle potrzeba walki z idealnymi ojcem zniknęła bez śladu. Niczym pokonany bokser zwaliłem się na podłogę. Al zauważył zmianę w mojej postawie i pokierował mną.

- Mam wrażenie, że chciałbyś odpocząć - stwierdził.

Dysząc ciężko, wyczerpany wysiłkiem fizycznym, ukląkłem przed idealnym ojcem. Przeżywałem moment słabości. Zostałem pokonany, czułem się osamotniony i obnażony przed grupą.

Musiałem przechylić głowę na bok, bo Al skomentował:

- Mam wrażenie, że chciałbyś się położyć.

Przyjąłem tę jednoznaczną interpretację mowy mojego ciała, położyłem się na podłodze i aby się ochronić, zwinąłem się w kłębek. Teraz czułem jeszcze większe osamotnienie. Al oczywiście to dostrzegł.

- Czy chciałbyś uzyskać wsparcie od idealnego ojca? - zapytał łagodnie.

- Chyba tak - odparłem.

- Uklęknij obok niego-Al poinstruował mężczyznę odgrywającego tę rolę. - Czy chcesz, aby idealny ojciec położył ci rękę na ramieniu?

- Może to zrobić - zgodziłem się.

Poczułem się lepiej, kiedy mój partner wykonał polecenie Ala.

- Co się dzieje? - zapytał Al. - Co czujesz?

- Przypominam sobie dzieciństwo - odpowiedziałem z rozmarzeniem.

Nie jestem pewien, co wywołało te wspomnienia - może dotkliwa samotność, której doznałem, gdy leżałem skulony na podłodze. W każdym razie przypomniało mi się pewne wydarzenie z okresu drugiej wojny światowej.

Wraz z mamą i siostrą pojechaliśmy na letnie wakacje do taty, który stacjonował w bazie w New Jersey. Wynajęliśmy apartament niedaleko koszar. W jednym z pierwszych dni naszego pobytu tato zabrał mnie do bazy. Miałem wtedy cztery, może pięć lat. Mama pewnie powiedziała mu, że po południu powinienem się zdrzemnąć, bo po niesamowitym poranku, podczas którego oglądałem same cuda - karabiny, koszary, maszerujących żołnierzy - znalazłem się na drewnianej pryczy w ogromnym, rozświetlonym słońcem namiocie. Tato kazał mi spać. Był oficerem, więc też mógł uciąć sobie drzemkę. Położył się po drugiej stronie gigantycznej słonecznej przestrzeni i nim upłynęło kilka minut, smacznie zasnął.

Byłem zachwycony kontaktem z ojcem po roku nieobecności, pobudzony wydarzeniami poranka i zbyt podekscytowany, aby zasnąć. Leżałem więc, rozdarty między radością z tego, że znowu mam tatę, a frustracją i samotnością, które obudziła we mnie odległość od jego pryczy. Pogrążony we śnie, wydawał mi się bardzo daleki. Poczułem nagłe, silne pragnienie, aby położyć się obok i przytulić do niego, wtulić w jego potężną, męską „żołnierskość", chłonąć ojca, którego tak bardzo mi brakowało. Ale zdusiłem w sobie ten impuls. Wiedziałem, że to zabronione. Ojciec zdenerwowałby się na mnie, gdybym tak zrobił. Leżałem więc i czekałem bez końca, aż się obudzi. Słuchałem brzęczenia muchy uwięzionej w dusznym namiocie wraz z promieniami słońca.

Przedstawiłem Alowi szkic tego wspomnienia.

- Może uda nam się odtworzyć tę scenę zgodnie z twoimi pragnieniami — powiedział ciepłym głosem.

Nagle poczułem się zaniepokojony i obnażony. Najwidoczniej zesztywniałem, bo Al zapytał:

- Czy myśl o tym budzi w tobie lęk?

- Tak - odparłem stanowczo.

- Ojcu by się to nie spodobało? - zasugerował.

- Odwieczny lęk przed homoseksualizmem — oznajmiłem.

Byłem świadom tego problemu u wielu mężczyzn.

- Mamy kilka możliwości - stwierdził Al. - Możemy popracować nad lękiem twojego ojca przed bliskością z synem albo trzymać się ojca idealnego. Czy wolałbyś którąś z tych ścieżek?

Nadal czułem kojącą obecność idealnego ojca, który klęczał przy mnie. Powiedziałem o tym Alowi.

- W takim razie niech idealny ojciec powie coś, co chciałbyś od niego usłyszeć - zaproponował Al.

Kiedy skinąłem głową z aprobatą, dodał:

- Co ma powiedzieć?

- Idealny ojciec powiedziałby, że nie poczułby lęku ani dezaprobaty, gdyby syn po roku nieobecności chciał położyć się obok i przytulić do niego.

Al przekazał instrukcje mężczyźnie, który odgrywał rolę idealnego ojca.

- Gdybym był twoim ojcem, nie poczułbym lęku ani dezaproba- ty, gdybyś po roku nieobecności chciał położyć się obok i przytulić do mnie.

Kiedy idealny ojciec wypowiedział te słowa, trochę się odprężyłem. Znowu przypomniałem sobie ciepłe wnętrze namiotu i odgłos oddechu taty.

- Coś jeszcze? - zapytał Al.

- Mógłby powiedzieć, że nic się nie stanie, jeśli położę się obok i przytulę do niego - stwierdziłem.

- Nic się nie stanie, jeśli położysz się obok i przytulisz do mnie - powiedział idealny ojciec.

- Chcesz spróbować? - zapytał Al rzeczowo.

- Chyba tak — odparłem z zamkniętymi oczyma, pragnąc jak najdłużej zatrzymać przy sobie wspomnienie o ojcu.

Pod kierunkiem Ala, który starał się odczytać moje potrzeby z wysyłanych przeze mnie sygnałów, mężczyzna odgrywający rolę idealnego ojca położył się obok mnie na podłodze zwrócony twarzą w tym samym co ja kierunku. Położył rękę na moim boku. Przez moment znowu poczułem niepokój, ale potem przypomniałem sobie jego pełne otuchy słowa. Rozluźniłem się i przywołałem wizję ojca, który nie czuł lęku ani wstydu wobec najzupełniej zdrowej potrzeby fizycznego wsparcia u syna. Obecność innych członków grupy przyniosła mi ulgę i ukojenie. Pomogła mi również swoboda, z jaką Al podchodził do rozgrywającej się przed jego oczyma sceny. Poddałem się zadowoleniu, czując ciężką, opiekuńczą rękę idealnego ojca na moim boku. Nie mam pojęcia, jak długo leżałem na podłodze pogrążony w niby-śnie. Rozkoszowałem się cudowną wizją, kiedy nagle usłyszałem cichy dźwięk minutnika.

- Nie musisz przerywać - powiedział Al.

Jeszcze przez chwilę oczyma duszy oglądałem tę scenę. Usiłowałem zapamiętać poczucie komfortu i ulgi, które może dać taki ojciec. Gdy wreszcie otworzyłem oczy i, mrugając, rozejrzałem się po gabinecie, powitał mnie wzrok innych uczestników grupy, pełen ciepła i szacunku. Idealny ojciec wyszedł z roli i z uśmiechem wypowiedział swoje imię. Wstałem i zająłem moje stałe miejsce przy ścianie.

W ciągu kilku następnych lat przepracowałem na spotkaniach z Alem parę innych struktur. Podczas jednej z nich - niezwykle gwałtownej -wyraziłem mnóstwo złości i frustracji na ojca. Innego dnia idealny ojciec zaczął ze mną żartować i udowodnił, że ma poczucie humoru. Pamiętam też płaczliwe ćwiczenie, kiedy pożegnałem się z tymi cechami ojca, które w nim kochałem. Jednak tę pierwszą strukturę zawsze nosiłem w sobie jako wyjątkowy talizman. W nadchodzących latach stała się metaforą, wokół której toczyłem walkę o odnalezienie w sobie nowego mężczyzny: stanowczego i silnego człowieka, który potrafi otaczać opieką innych. W ten zbiór wyobrażeń włączyłem wszystkie cechy pożądanej męskości, pożądanej formy istnienia, modelu, któremu usiłowałem - nierzadko z trudem - sprostać.

Cytat miesiąca

2010-05-26T01:52:00.000-07:00

Cytat z tej mądrzejszej głowy Carla Whitakera:

„małżeństwo nie jest tak naprawdę związkiem dwóch osób, tylko rezultatem wystawienia przez dwie rodziny kozłów ofiarnych, aby się rozmnażały" (Whitaker, Ryan, 1989, s. 116).

#074 - Zmiana wzorca lub struktury

2010-05-12T09:36:00.001-07:00

______________

Zmian wzorca, zmiana struktury

(z warsztatów Billa’a O’Hanlon)

Interwencja we wzorzec = Zmiana DZIAŁANIA

Depatterning – interwencje budowane wokół zgłaszanego problemu

Repatterning – interwencje tworzące nowy model dla problemu

Zmiana cielesnych reakcji i zachowań objawu
Zmiana lokalizacji objawu
Zmiana czasu (czas trwania, pora dnia, itp.).
Zmiana modalność opowiadania o objawie
Zmiana elementów wywołujących oraz będących konsekwencją objawu
Zmiana sposobu zaangażowania się w objaw
Wprowadzenie nowego elementu do wzorca.

INTERWENCJE W STRUKTURĘ = Zmiana postrzegania

Deframing – zmiana wpływająca na aktualne ramy odniesienia

Reframing – wprowadzenie nowych ram odniesienia

Nowa ocena (pozytywnej lub negatywnej) objawu lub sytuacji.
Nowe wyjaśnienie dla przyczyn objawu lub sytuacji
Użycie Humoru w celu budowy nowych skojarzeń
Rozdzielenie elementów związanych z sytuacją lub objawem
Wykorzystanie analogii, anegdoty i opowieści celem zobaczenia nowych możliwości
Zwrócenie uwagi na te aspekty objawu, które wcześniej były pomijane
Nowa nazwa dla objawu
Uzewnętrznienie objawu (cel - przekonanie, że problem jest poza osobą)

___________

Warsztaty Bill’a O’Hanlon

___________

Zakazana amunicja

2010-05-09T15:58:00.001-07:00

__________________

Czytając “Małżeństwo, krucha więź – w poszukiwaniu partnerstwa i trwałości” Augusta Napier’a znalazłem dość interesującą “listę zakazanej amunicji”, która to może się przydać w niejednym związku. Oczywiście to tylko propozycja, lista ma być raczej inspiracją do stworzenia przez partnerów własnego zestawu chwytów zabronionych. Jaki jest tego cel? Przede wszystkim stworzenie warunków do kreatywnego rozwiązania problemu. Przestrzeganie wytycznych skutkuje tym, że kłótnie o błahostki nie przeradzają się w regularne wojny, gdzie bez końca powtarzane są te same chwyty.

Straszenie rozwodem, gdy w rzeczywistości wcale o nim nic myślimy (na poziomic nieświadomym wywołuje u przeciwnika przerażenie).
Opuszczenie sceny sporu. Ten dramatyczny ruch często symbolizuje ukrytą groźbę wyjścia ze związku. Odnosi niemal taki sam skutek jak grożenie rozwodem.
Atakowanie cech charakteru, motywacji lub podstawowej wartości partnera. Intencja, która kryje się za złością, jest niezwykle istotna. Możemy się kłócić, chcąc nawiązać z kimś kontakt, aby ktoś nas usłyszał. Nic wolno jednak dokonywać zamachu. Od czasu do czasu wszyscy mamy ochotę skrzywdzić partnera, ale ten impuls pojawia się niemal zawsze wtedy, kiedy spór rozjątrzy jakąś ranę z dzieciństwa.
Atakowanie rodziny, w której partner się wychował (ataki wywołują w partnerze poczucie winy i nieuchronnie prowokują go do obrony rodzinnych schematów).
Odwracanie uwagi. Kiedy przegrywamy kłótnię, często czujemy pokusę przywołania jakichś wydarzeń z przeszłości lub zmiany tematu: „Zawsze tak robiłeś, a poza tym robisz to i tamto!". Warto trzymać się teraźniejszości.
Wikłanie innych w spór. „Twój brat się ze mną zgadza" - to próba powołania się na wsparcie innych. W skrajnych przypadkach rodzice — niemal na siłę — wciągają w kłótnie swoje dzieci: „Czy zgadzasz się ze mną, że ojciec jest nieodpowiedzialny?". Taką strategią wyrządzamy dziecku ogromną krzywdę i zachęcamy przeciwnika cło kontrataku. Nim się spostrzeżemy, każde z rodziców zgromadzi własne kadry w boju. Trzeba nauczyć się walczyć we własnej sprawie.
Udawanie porażki. Niezmiernie trudno jest się kłócić z osobą, która wydaje się zdruzgotana naszą złością. Niektórzy ludzie potrafią niezwykle umiejętnie wykorzystać własną słabość, aby rozbroić przeciwnika. „Czuję się strasznie winny i przygnębiony na myśl o tym, że znowu się napiłem". Ta wypowiedź wysyła do rozzłoszczonej partnerki komunikat: „Nie złość się na mnie, bo ja już jestem na siebie zły". Ucieczka w łzy, depresję lub wyrzuty sumienia bywa nieświadomym sposobem na wytrącenie współmałżonkowi broni z ręki. Ludzie, którzy korzystają z tej metody unikania konfliktów, często naprawdę boją się złości, ale jednocześnie mają trudność z braniem odpowiedzialności za własne życie.
Postawa defensywna. „Mylisz się. Nie chciałem tego zrobić. Poza tym ty wczoraj zrobiłaś to samo". Defensywa wydaje się strategią całkowicie naturalną, lecz prowadzi donikąd. Nasz partner — z jakiegoś powodu zdenerwowany lub zły - czuje, że go nie słuchamy i nie zauważamy. Próbuje więc jeszcze dobitniej zwrócić nam uwagę na punkt sporny. Jeśli oskarża nas lub krytykuje, to zapewne mocniej okopiemy się na swojej pozycji. c

Zachęcam do domowych eksperymentów!

__________________

Astma, depresja i integratywność

2010-05-06T15:25:00.001-07:00

___________

Czy ma coś wspólnego astma z depresją? Częściową odpowiedzią na to pytanie są wyniki badań Bruce’a D. Miller z Uniwersytetu NY. Wraz z zespołem przeprowadził dość nieprzyjemny eksperyment (źródło) – 90 dzieci chorych na astmę (połowa z objawami depresji, połowa bez) było badane pod kątem pojemności oddechowej w dwóch sytuacjach - przed oglądaniem filmu ET: Extraterrestrial, i tuż po. Film zawierał różne niepojące sceny.

U dzieci z astmą i objawami depresji pojawiała się silna reakcja stresowa, a pojemność płuc malała do poziomu “dmuchnięcia przez słomkę”, gdy oglądały sceny zawierające stratę, śmierć i rozstanie, w przeciwieństwie do drugiej grupy dzieci. Wyniki Millera są potwierdzeniem dotychczasowych badań nad objawami depresyjnymi u osób z astmą, niektóre badania ( Gethe 2001, Nejtek, 2001, Peterson 2000) wykazują, że aż 50% osób chorych na astmę doświadcza objawów depresji. Jakie ma to znaczenie dla samej psychoterapii? Właściwie to dość duże, gdyż wiedza ta zmienia bądź wzbogaca leczenie astmy, zarówno w kontekście samej medycyny jaki i psychoterapii.

Wyniki badań Millera można zrozumieć pełniej dzięki psychoanalitycznej teorii rozwoju astmy. Jedna z takich teorii zakłada, że astma jest formą obiektu przejściowego i rozwojowo przynależy do fazy separacji- autonomii (dzieci, które chorują na astmę nie mogą osiągnąć autonomii, gdyż wiązałoby się to dla nich z utratą relacji i obiektu czyli jak to określa Katarzyna Schier – z formą śmierci psychicznej) Nie trudno więc zrozumieć, że wszelkie doświadczenie straty, rozstania, śmierci powoduje powstanie albo wzmocnienie objawu – astmy. Pozostaje pytanie – dlaczego dziecko tak nieadekwatnie reaguje na sytuacje straty – tu psychoanaliza łączy się z teorią systemową, (transgeneracyjną, ale i z rozumieniem Berta Hellingera) – doświadczany lęk nie jest lękiem dziecka, a rodzica, i najczęściej wiązany jest z realną śmiercią członka rodziny (bądź z doświadczeniem traumy) , nawet tą z poprzednich pokoleń.

Jak widać już sama hipoteza wyjaśniająca wykorzystuje różne podejścia teoretyczne, a jeśli chodzi o leczenie osób z objawami astmy, to stanowi one trudne wyzwanie dla terapeutów i lekarzy, gdyż zawiera wiele czynników i co za tym idzie kilka teorii ukazujących problem w całości. Wniosek taki, że bez integracji (czy to na poziomie dyscyplin, czy to na poziomie teorii) póki co się nie obejdzie.

Na koniec próbka takiej integracji – hipotezy patomechanizmu astmy – stworzone przez Katarzynę Schier

1. W rodzinach osób chorych na astmę występuje transgeneracyjny przekaz sposobu regulacji emocji, związany z pokoleniowym przekazem konsekwencji traumy w relacji z drugą osobą.

2. Osoby chore na astmę pozostają na poziomie wewnątrz psychicznym w związkach, które można określić jako symbiotyczne. Taki rodzaj relacji jest próbą „ochrony" dobrej relacji z drugą osobą poprzez uczynienie z własnego ciała „wrogiego obiektu" (w podobny sposób wyjaśnia się mechanizm zaburzeń autoimmunologicznych - Sivik, Byrne, Lipssit, Christodoulou, Dienstfrey) (2002).

3. Brak dostępu do emocji, trudności z ich identyfikowaniem i różnicowaniem są rezultatem specyficznej więzi emocjonalnej w rodzinach osób chorych, co prowadzi wtórnie do trudności rozwojowych, na przykład do zaburzeń procesu separacji-indywiduacji w okresie dorastania. Stosując terminologię teorii regulacji emocji, można powiedzieć, że w rodzinach osób chorych bliska osoba staje się regulatorem emocji, zahamowane zostają natomiast procesy samoregulacji. Zjawisko to wyjaśnia opisywaną przez lata przez psychoanalityków fuzję między dziećmi chorymi na astmę a ich opiekunami. Jeżeli inny człowiek pełni dla danej osoby funkcję regulatora jego stanów wewnętrznych, musi być on stale - w sensie psychicznym i realnym - dostępny.

___________

Freud i Jung w kobiecych sidłach

2010-04-28T03:45:00.001-07:00

Zapowiada się wielka gratka filmowa. David Cronenberg właśnie kończy zdjęcia do “The Talking Cure” - filmu opowiadającego historie trójkąta – Carl Gustav Jung, Sabine Spielrein , Zygmund Freud . Film opowiada o kulisach przyjaźni i rozstania Junga z Freudem, ale przede wszystkim przybliża postać Sabine Spielrein; postaci tajemniczej, świadomie pomijanej i niedocenianej przez psychoanalityczne grono. Dopiero po 1986 roku możliwy był wgląd historyków w korespondencję Junga z Sabine Spielrein i jak się okazało historię trójkąta Jung, Freud i Spielrein trzeba było napisać od nowa, co było możliwe dzięki przypadkowi

Jest początek 1977 roku, Genewa, dawny Instytut Psychologii. Robotnicy zajmujący się renowacją budynku trafiają na tajemnicze kartonowe pudło z dokumentami. Od ponad 60 lat skrywa ono korespondencję niejakiej Sabiny Spielrein z pionierami psychoanalizy - Zygmuntem Freudem i Carlem Gustavem Jungiem. Są też fragmenty jej dzienników. Genewskie odkrycie wprowadza zamęt wśród historyków i psychoanalityków, bo większość z nich nigdy nie słyszała o Spielrein. Badacze szukają kolejnych śladów Spielrein i wkrótce znajdują: nowatorskie prace naukowe, intymne listy, kolejne zeszyty dzienników. Dokumenty są pełne luk i niedomówień. Do tego spadkobiercy Junga przez prawie dziesięć lat od genewskich odkryć blokowali dostęp do korespondencji psychoanalityka ze Spielrein (Klara Naszkowska – Wysokie obcasy GW)

Film Davida Cronenberga rozpoczyna się od przyjęcia Sabine do kliniki psychiatrycznej Burghölzli w Zurychu. Dokładnie w tym samym czasie młody, nikomu nieznany, zafascynowany pracami Freuda Carl Gustav Jung rozpoczyna swoją praktykę lekarską – a pierwszą pacjentką jest właśnie Sabine Spielrein (tak rzeczywiście było). Relacje pomiędzy tą trójką są kanwą filmu, ale i najprawdopodobniej przyczynkiem do powstania podstawowych założeń zarówno psychoanalizy jak i psychologii analitycznej. Więcej tutaj .

Zapowiada się miodnie, zwłaszcza, że uwielbiam Cronenberga. Keira Knightley wcieli się w rolę kochanki Junga, Michael Fassbender zagra Junga a Viggo Mortensen Freuda.

________________

Jak się nie zmieniać

2010-04-22T11:06:00.001-07:00

Jak się nie zmieniać

czyli

10 strategii jak pozostać w potrzasku

kolejna odsłona z warsztatów Billa O’Hanlon

1. Nie słuchaj nikogo

2. Słuchaj wszystkich

3. Nieustannie analizuj i nie wprowadzaj żadnych zmian

4. Przypisuj innym winę za swoje działania i problemy

5. Wiń wyłącznie siebie za wszystko co cię spotyka

6. Rób dalej to, co nie działa

7. Dalej koncentruj się na tych samych rzeczach , gdy nie możesz się skupić

8. Gdy określone myśli nie dają rozwiązania myśl tak dalej

9. Tkwij dalej w nieprzyjaznym dla Ciebie środowisku

10. Utrzymuj dalej te kontakty, które są dla Ciebie niesatysfakcjonujące

___________________

warsztaty Billa O’Hanlon

___________________

Rocznica pierwszego “naukowego” odlotu

2010-04-19T04:12:00.001-07:00

z serii psychoterapie wyklęte

Dokładnie 67 lat temu, 19 kwietnia 1943 roku, Albert Hofmann przyjął świadomie w celach naukowych, pierwszą dawkę (dokładnie 0,25mg) LSD-25. wcześniej 16 kwietnia doświadczył “dziwnych stanów wizyjnych” niewiadomego pochodzenia, za przyczynę takiego stanu rzeczy uznał mikroskopijną ilość substancji nad którą pracował, a która to mogła przedostać się przez skórę na palcach do krwiobiegu. Sam nie wierzył aby tak mała ilość substancji mogła dać efekt odczuwalny psychicznie i jako naukowiec pełną gębą postanowił przeprowadzić eksperyment z substancją na sobie samym.

Z okazji tej niecodziennej rocznicy postanowiłem przytoczyć całe doświadczenie Hofmanna z 19 kwietnia 1943 roku:

4/19/4316:20:

0.5 cm3 Z 1/2-promilowego, wodnego roztworu winianu dwuetyloamidu, doustnie = 0.25 mg winianu. Zażyte po rozcieńczeniu w 10 cm3 wody. Bez smaku.

17:00:Początek zawrotów głowy, uczucie niepokoju, zaburzenia w widzeniu, oznaki paraliżu, chęć śmiania się.

Uzupełnienie z dnia 21 kwietnia:

Do domu na rowerze. Między godz. 18.00- 20.00 najpoważniejszy kryzys. Ostatnie słowa pisałem z wielkim trudem. Odtąd było już dla mnie jasne, że przyczyną niezwykłego przeżycia z ostatniego piątku było LSD, gdyż zmiana doznań była tego samego rodzaju, choć tym razem stan ten był dużo intensywniejszy. Wiele wysiłku musiałem wkładać w to, aby mówić z sensem. Poprosiłem mojego laboranta, który był poinformowany o tym, że przeprowadzam eksperyment na samym sobie, aby eskortował mnie do domu. Pojechaliśmy rowerami, gdyż z powodu ograniczeń wojennych podróże samochodami były zakazane. W drodze do domu mój stan zaczął przybierać niepokojące formy. Wszystko w polu widzenia falowało i było zniekształcone jak w krzywym zwierciadle. Miałem również wrażenie bycia niezdolnym do ruszenia się z miejsca, choć - jak opowiadał mi później laborant - jechaliśmy bardzo szybko. W końcu, gdy cali i zdrowi dotarliśmy do domu, z trudem zdołałem poprosić mego towarzysza o sprowadzenie lekarza domowego i przyniesienie mleka od sąsiadów. Mimo konsternacji i stanu pomieszania, miałem przebłyski jasnego i racjonalnego myślenia, wybierając mleko jako środek odtruwający o działaniu ogólnym. Zawroty głowy i poczucie słabości były tak w tym momencie silne, że nie byłem w stanie utrzymać się na nogach i musiałem się położyć na sofie. Moje otoczenie uległo teraz przekształceniu i przybrało postać jeszcze bardziej przerażającą. Wszystko w pokoju wirowało, a znane przedmioty i meble zamieniały się w groteskowe, przepełniające lękiem formy . Wszystko było w ciągłym ruchu, poruszone jakby wewnętrznym niepokojem. Kobieta z sąsiedztwa, którą ledwie rozpoznałem, przyniosła mi mleko - w ciągu wieczora wypiłem go ponad dwa litry. Nie była już panią R., lecz raczej nieprzyjazną, podstępną wiedmą w kolorowej masce. Jeszcze gorsze - te demoniczne transformacje zewnętrznego świata, okazały się zmiany, które spostrzegłem w sobie, w swojej wewnętrznej istocie. Każdy wysiłek woli, każda próba zakończenia tej dezintegracji zewnętrznego świata i rozpuszczenia własnego ego, zdawały się stratą czasu. Zawładnął mną demon, który wziął w posiadanie moje ciało, umysł i duszę. Podskakiwałem i krzyczałem, próbując uwolnić się od niego, ale wkrótce tonąłem znów, leżąc bezradnie na sofie. Substancja, z którą chciałem poeksperymentować, zwyciężyła mnie. Był to demon, który pogardliwie triumfował nad moją wolą. Ogarnął mnie śmiertelny strach, że stanę się niepoczytalny. Przebywałem w innym świecie, innym miejscu, innym czasie. Ciało wydawało się pozbawione uczuć, pozbawione życia, obce. Czyżbym umierał? Czy to było to przejście? Niekiedy wydawało mi się, że przebywam poza swoim ciałem i z tego miejsca, jako zewnętrzny obserwator, jasno postrzegam wielki dramat swojej sytuacji. Nie zostawiłem nawet listu do rodziny (żona z trójką naszych dzieci pojechała tego dnia z wizytą do swoich rodziców mieszkających w Lucernie). Czy kiedykolwiek domyślą się, że nie podjąłem swojego eksperymentu bezmyślnie, w sposób nieodpowiedzialny, tylko z największą uwagą, i że takiego wyniku nie można było przewidzieć? Mój lęk i rozpacz stawały się coraz większe nie tylko z tego powodu, że młoda rodzina straci ojca, lecz także z obawy, że w samym środku obiecującego i przynoszącego owoce rozwoju, będę musiał porzucić nie zakończone badania chemiczne, które tak wiele dla mnie znaczyły. A oto inna idea, która pojawiła się, pełna cierpkiej ironii: jestem zmuszony przedwcześnie opuścić ten świat, gdyż to ja wprowadziłem do świata dwuetyloamid kwasu lizerginowego. W tym czasie, kiedy przybył doktor, szczyt depresji był już poza mną. Laborant poinformował lekarza o moim eksperymencie na sobie samym, gdyż ja sam nie byłem w stanie sklecić sensownego zdania. Potrząsnął głową w zakłopotaniu, gdy próbowałem opisać śmiertelne niebezpieczeństwo grożące memu ciału. Nie stwierdzał żadnych niepokojących objawów, poza niezwykle rozszerzonymi źrenicami. Puls, ciśnienie krwi i oddech były w normie. Nie widział żadnych powodów, aby przepisać jakie lekarstwo. Zamiast tego zaprowadził mnie do łóżka i stał, obserwując mnie. Powoli wracałem z niesamowitego, nieznanego świata do bezpiecznej, codziennej rzeczywistości. Horror zelżał i ustąpił miejsca poczuciu tym większego szczęścia i wdzięczności, im bardziej powracało zwykłe postrzeganie i myślenie, i im bardziej nabierałem przekonania, że niebezpieczeństwo choroby umysłowej mam już za sobą. Teraz, krok po kroku, zaczynałem podziwiać niespotykane barwy i gry kształtów, które jawiły się moim zamkniętym oczom. Kalejdoskopowe, fantastyczne obrazy przelewały się przeze mnie, zmieniając, bawiąc, otwierając i zamykając się w kręgach i spiralach, wybuchając w różnobarwnych fontannach, łącząc i grupując się w ciąglej przemianie. Docierało do mnie ze szczególną wyrazistością to, jak doznania akustyczne, takie jak odgłos klamki u drzwi lub warkot przejeżdżającego samochodu, przekształcały się w doznania wzrokowe. Każdy dźwięk generował żywo zmieniający się obraz, posiadający spójną formę i kolor. Późnym wieczorem moja żona wróciła z Lucerny. Ktoś poinformował ją telefonicznie, że miałem tajemnicze załamanie. Wróciła natychmiast, pozostawiając dzieci z dziadkami. Do tego czasu zebrałem się w sobie w stopniu wystarczającym, aby opowiedzieć jej, co się wydarzyło. Wyczerpany, zasnąłem, aby rano obudzić się odświeżonym, z głową czystą, choć wciąż z lekkimi objawami fizycznego zmęczenia. Czułem się świetnie, jak nowo narodzony, śniadanie smakowało znakomicie i dostarczyło mi niezwykłej przyjemności.

Kiedy później wyszedłem do ogrodu, w którym po wiosennym deszczu świeciło słońce, wszystko się skrzyło i śniło czystym światłem. .. Moje wszystkie zmysły wibrowały, będąc w stanie najwyższej wrażliwości, która utrzymywała się przez cały dzień. Ten eksperyment na sobie samym udowodnił, że LSD-25 wykazywało cechy substancji psychoaktywnej o szczególnych własnościach i niezwykłej mocy. Zgodnie z moją wiedzą, nie istniała żadna inna substancja, która wywoływałaby tak głębokie skutki psychiczne przy tak niskich dawkach i która powodowałby tak dramatyczną zmianę stanu świadomości człowieka oraz jego doznań związanych z wewnętrznym i zewnętrznym światem. Jeszcze bardziej znaczące wydawało się to, że byłem w stanie odtworzyć w pamięci każdy szczegół tego odurzającego doświadczenia z LSD, a to mogło tylko oznaczać, że umysłowa funkcja zapamiętywania nie została zakłócona nawet w szczytowym momencie eksperymentu, mimo głębokiego zaburzenia normalnego oglądu świata. Prze cały okres trwania eksperymentu byłem świadomy nawet tego, że jest to eksperyment, lecz żadnym wysiłkiem woli, mimo rozpoznania własnej sytuacji, nie umiałem strząsnąć z siebie świata LSD. Wszystkiego doświadczałem z przekonaniem o całkowitej realności tego, co się dzieje, choć była to realność alarmująca, gdyż, dla porównania, obraz innej, znanej i codziennej rzeczywistości, był równoczenie dokładnie zachowany w pamięci. Inną zaskakującą cechą LSD była jego zdolność do wywoływania tak głębokich i potężnych stanów odurzenia bez pozostawiania kaca. Wprost przeciwnie, następnego dnia po eksperymencie miałem jak już wspominałem - znakomitą kondycję fizyczną i umysłową. Byłem świadom tego, że LSD, jako nowy związek aktywny o takich właściwościach, może być użyteczny w farmakologii, neurologii, a zwłaszcza psychiatrii, oraz że może przyciągnąć uwagę odpowiednich specjalistów. Lecz nie miałem jeszcze wtedy pojęcia, że ta nowa substancja znajdzie zastosowanie także poza światem medycyny, jako środek na scenie narkotykowej. Ponieważ mój eksperyment na sobie samym ujawnił przerażający, demoniczny wymiar doświadczenia z LSD, ostatnią rzeczą, jaka mi mogła przyjść na myśl było to, że substancja ta może kiedykolwiek służyć za narkotyk dostarczający przyjemności. Nie udało mi się też podczas tej pierwszej próby rozpoznać znaczącego związku odurzenia LSD z doświadczaniem stanów wizyjnych, co zauważyłem dużo później, gdy zostały przeprowadzone eksperymenty ze znacznie już mniejszymi dawkami i w innych warunkach. Następnego dnia napisałem dla profesora Stolla wspomniany już raport na temat mojego niezwykłego eksperymentu z LSD-25 i wysłałem jego kopię dyrektorowi wydziału leków, profesorowi Rothlinowi. Zgodnie z oczekiwaniami, pierwszą reakcją było wielkie zdziwienie. Wkrótce otrzymałem telefon z zarządu. Profesor Stoll dopytywał: "Czy jesteś pewny, że nie pomyliłeś się w ważeniu? Czy podana przez ciebie dawka jest prawidłowa?" Z podobnymi pytaniami zadzwonił do mnie także profesor Rothlin. Byłem pewny co do tego, gdyż ważenie i odmierzanie dawki wykonałem sam. Ich wątpliwości były jednak do pewnego stopnia uzasadnione, gdyż do tego czasu żadna ze znanych substancji nie wywoływała najmniejszego choćby efektu psychicznego przy zastosowaniu miligramowych dawek. Istnienie aktywnego związku o takiej mocy wydawało się niemal nieprawdopodobne. Profesor Rothlin we własnej osobie i jego dwaj koledzy byli pierwszymi osobami, które powtórzyły moje doświadczenie z dawką trzy razy mniejszą. Lecz nawet na tym poziomie efekty były wciąż niezwykle dojmujące i całkowicie fantastyczne. Wszystkie wątpliwości odnośnie mojego raportu zostały rozwiane.

całość przygody Hofmanna z LSD w książce “LSD – moje trudne dziecko”

_________________

Pozostałe części z cyklu psychoterapeuci wyklęci:

_________________

Odeszli najlepsi – żegnajcie – będę pamiętał

2010-04-10T06:56:00.001-07:00

Czas ledwie tyknął o 70 lat, a Katyń znów przyciąga i ścina głowy najlepszym. Czuję siłę w Polakach i wiem, że nie załamie to naszego ducha, może nawet wyjdziemy mocniejsi, póki co łączę się w bólu z rodzinami, tak więc blog na czas żałoby zamknięty.

10 kwietnia 2010

Pamięci:

PREZYDENT LECH KACZYŃSKI

MARIA KACZYŃSKA

RYSZARD KACZOROWSKI, ostatni prezydent RP na uchodźstwie

KRZYSZTOF PUTRA, wicemarszałek Sejmu

KRYSTYNA BOCHENEK, wicemarszałek Senatu

JERZY SZMAJDZIŃSKI, wicemarszałek Sejmu

WŁADYSŁAW STASIAK, szef Kancelarii Prezydenta

ALEKSANDER SZCZYGŁO, szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego

PAWEŁ WYPYCH, sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta

STANISŁAW JERZY KOMOROWSKI, podsekretarz stanu w MON

TOMASZ MERTA, , podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury

MACIEJ PŁAŻYŃSKI, szef Stowarzyszenia Wspólna Polska

MARIUSZ KAZANA, dyr. protokołu dyplomatycznego MSZ

GEN. FRANCISZEK GĄGOR szef sztabu generalnego WP

MARIUSZ HANDZLIK, podsekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta

ANDRZEJ KREMER, podsekretarz stanu w resorcie spraw zagranicznych

ANDRZEJ PRZEWOŹNIK, sekretarz generalny Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa

PIOTR NUROWSKI, prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego

JANUSZ KOCHANOWSKI, rzecznik Praw Obywatelskich

SŁAWOMIR SKRZYPEK, prezes NBP

JANUSZ KURTYKA, prezes IPN

JANUSZ KRUPSKI, kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych

Posłowie i senatorowie:

GRZEGORZ DOLNIAK

LESZEK DEPTUŁA

GRAŻYNA GĘSICKA

PRZEMYSŁAW GOSIEWSKI

ZBIGNIEW WASSERMANN

SEBASTIAN KARPINIUK

IZABELA JARUGA-NOWACKA

ALEKSANDRA NATALLI-ŚWIAT

ARKADIUSZ RYBICKI

JOLANTA SZYMANEK-DERESZ

WIESŁAW WODA

EDWARD WOJTAS

JANINA FETLIŃSKA

STANISŁAW ZAJĄC

Przedstawiciele kościołów i wyznań religijnych:

KS. BP GEN. DYWIZJI TADEUSZ PŁOSKI, ordynariusz polowy WP

MIRON CHODAKOWSKI, prawosławny ordynariusz WP

KS. PŁK ADAM PILCH, ewangelickie duszpasterstwo polowe

KS. PPŁK JAN OSIŃSKI, ordynariat polowy WP

KS. ROMAN INDRZEJCZYK, kapelan prezydenta

KS. PRAŁAT BRONISŁAW GOSTOMSKI

KS. JÓZEF JONIEC

KS. ZDZISŁAW KRÓL

KS. ANDRZEJ KWAŚNIK

Przedstawiciele Sił Zbrojnych RP:

GEN. BRONI BRONISŁAW KWIATKOWSKI, dowódca Sił Operacyjnych

GEN. ANDRZEJ BŁASIK, dowódca Sił Powietrznych

GEN. TADEUSZ BUK, dowódca Sił Lądowych

GEN. WOJCIECH POTASIŃSKI, dowódca Sił Specjalnych

WICEADMIRAŁ ANDRZEJ KARWETA , dowódca Marynarki Wojennej

GEN. KAZIMIERZ GILARSKI, dowódca Garnizonu Warszawa

Przedstawiciele Rodzin Katyńskich i innych stowarzyszeń

TADEUSZ LUTOBORSKI

STEFAN MELAK

STANISŁAW MIKKE

BRONISŁAWA ORAWIEC-LOFFLER

KATARZYNA PISKORSKA

ANDRZEJ SARJUSZ-SKĄPSKI

WOJCIECH SEWERYN

LESZEK SOLSKI

TERESA WALEWSKA-PRZYJAŁKOWSKA

GABRIELA ZYCH

EWA BĄKOWSKA

ANNA MARIA BOROWSKA

BARTOSZ BOROWSKI

EDWARD DUCHNOWSKI

ZENONA MAMONTOWICZ-ŁOJEK

Osoby towarzyszące:

JOANNA AGACKA-INDECKA

CZESŁAW CYWIŃSKI

PPŁK. ZBIGNIEW DĘBSKI

KATARZYNA DORACZYŃSKA

ALEKSANDER FEDOROWICZ

DARIUSZ JANKOWSKI

GEN. BRYG. STANISŁAW KOMORNICKI

JANUSZ KRUPSKI

WOJCIECH LUBIŃSKI

BARBARA MAMIŃSKA

JANIANA NATUSIEWICZ-MILLER

KS. RYSZRD RUMIANEK

IZABELA TOMASZEWSKA

ANNA WALENTYNOWICZ

JANUSZ ZAKRZEŃSKI

Funkcjonariusze BOR

JAROSŁAW FLORCZAK

ARTUR FRANCUZ

PAWEŁ JANECZEK

PAWEŁ KRAJEWSKI

PIOTR NOSEK

JACEK SURÓWKA

MAREK ULERYK

DARIUSZ MICHAŁOWSKI

Brak dostępu do matki lub ojca

2010-04-09T00:39:00.001-07:00

Co się dzieje kiedy dziecko nie ma dostępu do ojca lub matki, np gdy jest w szpitalu?

poniżej zilustrowana odpowiedź

Tęsknota

przechodzi w smutek

a potem w żal

rozpacz

i złość

Rytuał pisania

2010-04-06T15:47:00.001-07:00

Rytuał pisania

Ciąg dalszy wypisów z warsztatów Billa O’Hanlon, tym razem rytuałał pisania jako metoda do samodzielnego zastosowania

Badania wykazują, ze już 15 minut (przez 4-5 dni) zapisywania własnych myśli i uczuć o sytuacjach trudnych jest skorelowana ze:

• Zmniejszoną ilością wizyt studentów w poradniach zdrowia psychicznego.

• Wzrostem limfocytów T (funkcjonalny system immunologiczny)

• Zwiększonym prawdopodobieństwem uzyskania nowej pracy po zwolnieniu.

• Zmniejszeniem lęku i depresji

• Poprawą zdrowia psychicznego i fizycznego u uczniów, studentów medycyny, osób przebywających w domach opieki, chorych na zapalenie stawów , ofiary gwałtu i więźniów

Zasady dla rytuału pisania:

Napisz szczerze i otwarcie o swoich uczuciach i myślach w związku z sytuacją w jakiej się znajdujesz bądź jakiej doświadczyłeś wcześniej . Pisz szczerze i niczego nie cenzuruj, zadbaj o to aby nikt nie miał dostępu do tego co napisałeś. Zastanów się czy chcesz zniszczyć to co napisałeś Jeśli tak - może to być rytualne spalenie albo inna wybrana przez Ciebie forma zniszczenia.
Pisz krótko, np. 15 minut. Ten rodzaj pisania jest trudny emocjonalnie, ograniczenie czasu sprawi, ze prawdopodobnie zrobisz całość do końca.
Pisz tylko przez cztery, pięć dni. Taki termin okazał się najlepszy podczas eksperymentów. Jednak nie ma tu typowych. Ten termin wydaje się praceguł ani sztywnych granic, jeżeli uznasz, ze chcesz bądź potrzebujesz robić to dłużej, to tak zrób.
Zadbaj o swoją prywatność – znajdź najlepsze miejsce dla rytuału pisania, najlepiej takie w którym masz pewność, ze nic i nikt nie będzie Ci przeszkadzał
Nie przejmuj się gramatyką, ortografią albo pisownią – po prostu pisz.
Jeśli jest to możliwe pisz o tej samej porze dnia, choć wpływanie o różnych porach jest tak samo skuteczne
Pisanie wydaje się być najwłaściwszą formą wyrazu, ale jeśli z jakiś powodów Ci nie odpowiada – nagraj swoje wypowiedzi na dyktafon albo video
Ignoruj wszystkie powyższe wytyczne, jeśli odkryjesz, że coś działa lepiej, każdy jest wyjątkowy!

______________________

Warsztaty Billa O’Hanlon:

_______________________

Paradoks w psychoterapii

2010-04-06T05:25:00.001-07:00

Podwójne wiązanie czyli paradoks na usługach choroby i zdrowia

Z perspektywy czasu paradoks w psychoterapii okazała się niezłym paradoksem. Przygoda tej wpływowej formuły rozpoczęła się od badań nad schizofrenią a dokładnie od badań nad komunikacyjnymi wzorcami tej choroby. Podstawy teoretyczne dała cybernetyka i idee chociażby Heinza von Foersterow, a upowszechnili je Watzlawick, Beavin i Jackson, publikując w 1967 roku “Pragmatics of Humań Communication” . Dziś jest to klasyk teorii komunikacji.

Okazuje się bowiem, że nie istnieje coś takiego jak zwykły przekaz. Ludzie nieustannie wysyłają i odbierają wiele wiadomości – werbalnie, jak i niewerbalnie. Każdy z tych komunikatów (na innym poziomie abstrahowania) może być uszczegółowiony lub zmieniony a odbiorca może być zmylony, np. gdy ma do czynienia z rozbieżnym komunikatem pomiędzy tym co słyszy, a tym co widzi. Ten ostatni nazwano komunikatem sprzecznym lub podwójnym wiązaniem. Jest to szczególna forma przekazu paradoksalnego.

Podwójne wiązanie występuje wówczas, gdy jedna osoba - szczególnie ktoś o pozycji dominującej - dostarcza drugiej polecenie lub przekaz zawierający na dwóch poziomach dwa rodzaje sprzecznych ze sobą lub logicznie niespójnych komunikatów. W dodatku odbiorca, który staje w obliczu paradoksu, nie jest w stanie ominąć tej niespójności ani skomentować niemożności wykonania zadania, popada więc w zmieszanie. Terapia rodzin WUJ, 2009

Tak więc nakazy paradoksalne to formy komunikacji, którym należy się podporządkować, ale nie można się podporządkować, by się im podporządkować.

Początkowo uważano, że podwójne wiązanie jest tym typem paradoksu, który jest odpowiedzialny za wystąpienie schizofrenii u dzieci stale otrzymujących takie komunikaty-obecnie jednak sądzi się, iż podwójne wiązanie pojawia się czasami we wszystkich rodzinach (wciąż jednak przypisuje mu się szkodliwy wpływ). Mimo swego linearnego charakteru idea podwójnego wiązania (Bateson i inni, 1956) dokonała przełomu w psychoterapii, dostarczając nowego języka i założeń w zakresie odzwierciedlania relacji we wzorach komunikacyjnych i ich odpowiedzialności za występowanie objawu. Terapia rodzin WUJ, 2009

Bezpośrednim wynikiem badań nad patologicznym podwójnym wiązaniem jest pojęcie podwójnego wiązania terapeutycznego. Termin ten opisuje ogólnie rozmaite paradoksalne techniki zmiany wzorców komunikacyjnych.

O ile patologiczne wiązanie pozostawia jednostkę bez szans na wygraną, jego terapeutyczna odmiana ma postawić ją (lub parę czy rodzinę) w sytuacji, w której nie ma szans na przegraną. Osoba z objawem otrzymuje od terapeuty wskazówki, by się nie zmieniała (np. w przypadku depresji instruuje się ją, aby nie porzucała tak szybko przygnębienia), a odbywa się to w kontekście nadziei na otrzymanie pomocy w zmianie. Terapia rodzin WUJ, 2009

Przykłady interwencji paradoksalnych:

Przeformułowanie
Zmiana etykietki
Przepisywanie objawu
Powstrzymywanie
Zaoferowanie recepty
Zaoferowanie opisu
Przewidywanie nawrotu
Deklarowanie braku nadziei
Wzmocnienie objawu

przykłady i opis interwencji paradoksalnych można znaleźć na:

___________________

Terapia par wg Billa O’Hanlon – część 1

2010-04-06T04:03:00.003-07:00

Zarzuty wobec partnera

Zgodnie z zasadą - “jeśli coś działa, rób tego więcej, a jeśli coś nie działa zrób coś innego”, O’Hanlon przywiązuje (i słusznie) duże znaczenie działaniu. Jednym z istotnych etapów w terapii par jest wg Billa O’Hanlon klaryfikacja skarg i zarzutów wobec partnera. Zamiast mówić, że problemem jest partner, warto skupić się na tym co takiego robi partner, że ja mam problem.

Zazwyczaj skargi i zarzuty upakowane są w słowa i frazy, które zawierają szereg niejasności i uogólnień. Aby dowiedzieć się co takiego robi partner, że ja mam problem, potrzebna jest klaryfikacja niejasnych komunikatów - tak aby stały się bardziej konkretne i zrozumiałe. Wg Billa O’Hanlon służą temu :

Skupienie się na faktach czyli “Videotalk” – rozmowa, która odnosi się do faktów. Dla słuchacza taki komunikat ma być jak oglądanie filmu na video
Skupienie się na działaniach, barwie i tonie głosu, ekspresji gestach i słowach.
Unikanie obwiniania, diagnozowania, uogólniania
jeśli już narzekasz, to narzekaj na konkretne działania, a nie na osobę jako całość.
rozmowa o konkretach
unikanie odgadywania intencji, uczuć i myśli partnera
skoncentrowanie się na niedawnych zdarzeniach
przedstawianie swojej interpretacji danej sytuacji, należy jedynie pamiętać, aby odróżnić interpretację od faktów (videotalk)

Przykłady zadań:

Powiedz partnerowi trzy rzeczy które zrobił, a które Tobie sie nie spodobały (których nie lubisz) . Ważne abyś przy tym nie mówi o swoich teoriach dlaczego dana osoba to zrobiła, nie uogólniaj, nie oceniaj i nie przewiduj jak dana osoba zachowa się w przyszłości. Po prostu szczegółowo opowiedz jak to wyglądało.

Poproś partnera aby opowiedział Ci o trzech rzeczach, które Ty zrobiłeś, a które Jemu się nie spodobały (których nie lubi). Jeżeli partner zaczyna przedstawiać swoje teorie na ten temat, bądź opowieść staje się dla Ciebie nie jasna, delikatnie zaproponuj powrót do “videotalk”, wyjaśniając, że jest Ci to potrzebne aby realnie zmienić swoje zachowanie i rozwiązać problem

_____________________

Wesołych świąt

2010-04-03T09:24:00.001-07:00

Spokojnych i radosnych Świąt Wielkiej Nocy

oraz

słonecznego, wiosennego optymizmu

życzy

Andrzej Błahut

Wskazówki Whitakera

2010-04-02T05:09:00.001-07:00

Stworzona przez Carla Whitakera Symboliczno-doświadczeniowa Terapia Rodzin w dużej mierze opiera się na cechach osobowościowych terapeuty, taki był sam twórca i tak postrzegał pracę w tym zawodzie, poniżej zestaw 11 zasad, którymi powinien kierować się wg Carlal Whitakera terapeuta:

Umieść każdą bliską ci osobę na drugim miejscu.
Naucz się kochać. Ciesz się kontaktem z każdym niemowlęciem. Bezwarunkowe pozytywne uczucie prawdopodobnie znika, gdy dziecko skończy trzy lata.
Zacznij darzyć szacunkiem każdy swój impuls i bądź podejrzliwy wobec własnych sekwencji zachowania.
Ciesz się ze swojego partnera lub partnerki bardziej niż z dzieci i zachowuj się dziecinnie z nim lub z nią.
Do woli i regularnie przełamuj struktury ról.
Naucz się wycofywać i posuwać naprzód z każdej zajmowanej przez siebie pozycji.
Strzeż swej niemocy jako jednej z najcenniejszych broni.
Buduj wieloletnie związki, aby mieć możliwość bezpiecznej nienawiści.
Uświadom sobie fakt, że musisz się rozwijać aż do śmierci. Poczuj łagodną absurdalność życia - własnego i twoich bliskich - i naucz się wychodzić poza świat doświadczenia. Jeśli pozbędziemy się misjonarskiej gorliwości, być może nie zjedzą nas ludożercy.
Zacznij przeżywać pierwotny proces życiowy. Wspólnie oddawaj się szaleństwu z osobą, z którą czujesz się bezpiecznie. Załóż profesjonalną grupę dopieszczania, aby nie dręczyć swojego partnera lub partnerki bzdurami pozostałymi z całego dnia pracy.
Jak powiedział Platon, „ucz się umierać".

na podstawie Terapia rodzin, WUJ 2009

Porządki pomagania

2010-04-02T03:28:00.001-07:00

5 porządków pomagania

czyli

co różni podejście Berta Hellingera od psychoterapii

Wypisy na podstawie “Porządki pomagania czyli jak, komu i kiedy pomagać”, 2009, wyd. Jacek Santorski

Pierwszy porządek pomagania

Pierwszy porządek pomagania jest taki, że można dać tylko to, co się ma, a oczekiwać i brać tylko to, czego się potrzebuje. Pierwszy nieporządek pomagania zaczyna się wtedy, gdy ktoś chce dać coś, czego nie ma, a inny chce wziąć coś, czego nie potrzebuje. Albo kiedy oczekuje i żąda od drugiego czegoś, czego ten dać nie może, bo sam tego nie ma . Ale też kiedy ktoś nie powinien czegoś dawać, ponieważ w ten sposób odebrałby drugiemu coś, co ten potrafi lub musi sam udźwignąć i może lub powinien to zrobić. Dawanie i branie mają zatem granice. Sztuka pomagania polega na dostrzeganiu tych granic i ich przestrzeganiu. Takie pomaganie cechuje pokora. Często w obliczu oczekiwań, a także cierpienia, rezygnuje się z pomagania.

Drugi prządek pomagania

Drugi porządek pomagania jest zatem taki, że podporządkowuje się ono okolicznościom i tylko tak dalece ingeruje, dając wsparcie, jak na to pozwalają okoliczności. Takie pomaganie jest powściągliwe, ale ma siłę. Nieporządek pomagania w tym przypadku polegałby na zaprzeczaniu okolicznościom albo ich przysłanianiu, gdy tymczasem trzeba spojrzeć im w oczy wspólnie z tym, kto szuka pomocy. Wola pomagania wbrew okolicznościom osłabia zarówno pomagającego, jak i tego, kto oczekuje pomocy albo któremu się ją proponuje albo nawet narzuca.

Trzeci porządek pomagania

. Trzeci porządek pomagania byłby zatem taki, że dorosłemu, który szuka pomocy, pomagający wychodzi naprzeciw również jako dorosły. W ten sposób oddala próby wmanewrowania się w rolę rodzicielską. Postawa taka jest przez wielu odczuwana i krytykowana jako surowość. To zrozumiałe. Paradoksalnie ta „surowość” krytykowana przez wielu za wyniosłość i uzurpację, chociaż, jak się dokładniej przyjrzeć, w transmisji dziecko-rodzice pozycja pomagającego jest o wiele bardziej wyniosła i uzurpatorska. Nieporządek pomagania powstaje wtedy, kiedy osobie dorosłej pozwala się mieć wobec pomagającego takie roszczenia, jak dziecko ma wobec rodziców i kiedy pomagającemu pozwala się traktować klienta jak dziecko i odbierać mu to, za co tylko on sam może i musi odpowiadać i ponosić tej odpowiedzialności skutki.

Czwarty porządek pomagania

Oznacza to, że pomagający musi się wczuwać nie tyle osobiście, co przede wszystkim systemowo. Nie wchodzić z klientem w żadną osobistą relację. To jest czwarty porządek. Nieporządkiem pomagania byłoby w tym przypadku niedostrzeżenie i nieuszanowanie innych, ważnych osób, które niejako trzymają w rękach klucz do rozwiązania problemu. Należą do nich przede wszystkim te, które zostały z rodziny wyłączone, ponieważ np. wstydzono się ich.

Piąty porządek pomagania

Pomagać służąc pojednaniu może zatem tylko ten, kto w serdecznym miejscu duszy umieszcza niezwłocznie osobę, na którą klient się skarży. W ten sposób pomagający we własnej duszy uprzedza to, do czego klient musi dopiero dojść. Piątym porządkiem pomagania jest zatem miłość do każdego człowieka - takiego, jaki jest, choćby nawet bardzo się ode mnie różnił. W ten sposób pomagający otwiera mu swe serce. Staje się jego cząstką. Co się pojednało w jego sercu, może się też pojednać w systemie klienta. Nieporządkiem pomagania byłoby w tym przypadku osądzanie innych, które na ogół jest potępieniem i związanym z tym moralnym rozbrojeniem. Ten, kto naprawdę pomaga, nie osądza.

Zwłaszcza tutaj widać różnicę pomiędzy metodą ustawień a psychoterapią. Bert Hellinger jasno przedstawia wytyczne swojej pracy – pierwsze co pomagający ma zrobić to stanąć obok tych osób, które pacjent odrzuca, których nienawidzi, na których się skarży, z którymi walczy. Takiego ruchu nie ma w żadnej z psychoterapii, cel takiego posunięcia jest jasny z punktu widzenia rozwiązania jak je rozumie Bert Hellinger. Mianowicie ustawienia rodzin mają jeden priorytet – łączyć to co rozdzielone. Tak więc perspektywa bycia życzliwym wobec tych wszystkich których pacjent odrzuca albo z którymi walczy jest perspektywą modelowania, dzięki tej postawie jest szansa na złączenie czyli pojednanie. To jedne z najbardziej kontrowersyjnych założeń, spotykające się z krytyką psychoterapeutów - nie można uznawać i być życzliwym np. wobec tych osób, które wyrządzali pacjentowi rzeczywistą krzywdę, to tak jakby dawało się zgodę na niszczące zachowania. Nawet nie do pomyślenia jest aby tak postrzegać osoby stosujące przemoc, molestujące seksualnie, katujące dzieci, rodziców uzależnionych od alkoholu, rodziców, którzy porzucili swoje dzieci, nie wspominając już o mordercach. Bert Hellinger odpowiada na te argumenty tak - “wielu pomagających przeprowadza podział na to co dobre i złe pod wpływem swego sumienia i zamkniętej w horyzoncie tego sumienia opinii publicznej. Kiedy klient skarży się na swoich rodziców, albo na okoliczności swego życia lub swój los i kiedy pomagający przyjmuje jego punkt widzenia, to występuje raczej w służbie konfliktu i podziału niż w służbie pojednania (Bert Hellinger, Porządki pomagania, 2009).

Wprowadzenie do terapii rodzin

2010-03-29T03:49:00.001-07:00

Dobry materiał – prosty, rzeczowy i konkretny.

Carl Whitaker

2010-03-28T13:59:00.001-07:00

z cyklu – psychoterapeuci wyklęci

____________

Carla Whitakera prekursor Symboliczno-doświadczeniowej Terapii Rodzin (S-DTR), wspominany jako niekonwencjonalny, barwny i prowokujący psychiatry aż do swej śmierci w 1995 roku. Swoją pracę rozpoczął od nowatorskiej i jak na lat 40-te – radykalnej - psychoterapii indywidualnej. Dotyczy to zwłaszcza jego rozumienia objawów schizofrenii, które dla niego były oznakami „zatrzymania" w procesie rozwoju (choć się o tym nie pisze jego prace wpisują się w nurt antypsychiatrii, Laing podobnie rozumiał objawy schizofrenii). Podczas pracy indywidualnej, Whitaker jako jeden z pierwszych aktywnie pobudzał pacjentów do rozwoju i integracji ,w przeciwieństwie do terapii psychoanalitycznych, które skupiały się na tym aby pacjent doświadczył wglądu i zrozumienia. W pracy ze schizofrenikami Whitaker zajął odważne stanowisko (to były lata 40-te), nigdy wcześniej niepostulowane, że każdy z uczestników terapii jest do pewnego stopnia jednocześnie klientem i terapeutą dla drugiej osoby. Obaj w trakcie tego procesu inwestują w emocje, okazują słabości, cofają się w rozwoju oraz rozwijają się jako osoby wskutek doświadczania rzeczywistości. Obaj wystawiają się na ryzyko zmiany. Każdy z nich przyjmuje odpowiedzialność za własny proces dojrzewania, nie odpowiada zaś za rozwój drugiej osoby. (Terapia rodzin, WUJ 2009)

Gdy Stany Zjednoczone przystąpiły do II wojny światowej w 1941 roku, Whitaker jako cywil został wezwany do leczenia klientów w Oak Ridge Hospital w Tennessee, zamkniętej społeczności zamieszkałej w miejscu, gdzie w tajemnicy produkowano amerykańską bombę atomową. Być może z powodu dużego obciążenia pracą (podobno leczył 12 klientów dziennie w trakcie półgodzinnych sesji odbywających się jedna za drugą), być może dlatego, że był przekonany, iż brakuje mu dostatecznego doświadczenia w pracy z dorosłymi klientami, a być może dlatego, że pragnął dzielić z innymi swe intensywne zaangażowanie osobiste w proces terapii, Whitaker zaczął prowadzić terapię w zespole razem ze współpracownikami, takimi jak John Warken- tin. Tak czy owak po wojnie poproszono go o zorganizowanie i objęcie wydziału psychiatrii w szkole medycznej na Uniwersytecie Emory w Atlancie w stanie Georgia. Tam wraz z kolegami, np. Warkentinem (który miał doktorat z psychofizjologii, ale także dodatkowe szkolenie z terapii dziecięcej), a później Thomasem Malone'em (wykształconym w pracy psychoanalitycznej z dorosłymi), kontynuował swe niekonwencjonalne sesje koterapeutyczne ze schizofrenikami. Technika ta pozwalała jednemu terapeucie służyć za obserwatora, podczas gdy drugi zajmował się klientem bardziej bezpośrednio.

W miarę kontynuowania nieortodoksyjnej terapii schizofreników Whitaker coraz bardziej uświadamiał sobie główną rolę rodziny w etiologii tego zaburzenia. Jak to później określił, zaintrygowała go idea, że „nie ma czegoś takiego jak osoba, że osoba jest zaledwie fragmentem rodziny" oraz, w typowym dla siebie prowokacyjnym stylu, że „małżeństwo nie jest tak naprawdę związkiem dwóch osób, tylko rezultatem wystawienia przez dwie rodziny kozłów ofiarnych, aby się rozmnażały" (Whitaker, Ryan, 1989, s. 116).

Rozszerzając swą wcześniejszą perspektywę, Whitaker zaczął pojmować schizofrenię jako problem zarówno intrapsychiczny, jak i interpersonalny, i leczyć klientów schizofrenicznych wspólnie z ich rodzinami. Zespół wielu terapeutów - rozwinięcie wcześniej używanej techniki koterapii - był innowacją stworzoną w celu ochrony poszczególnych terapeutów przed uwikłaniem się w system rodzinny, którego siłę Whitaker poznał dość dobrze. Dwóch lub więcej terapeutów pracujących razem dawało takie zabezpieczenie, jednocześnie dostarczając modeli pożądanych zachowań interpersonalnych dla całej rodziny (np. negując coś na oczach rodziny, ale w sposób konstruktywny).

Symboliczne aspekty terapii rodzin Do połowy lat sześćdziesiątych Whitaker zrezygnował z pracy w Emory University, gdzie był poddawany presji politycznej z powodu nieortodoksyjnych procedur administracyjnych i edukacyjnych. Wspólnie z Warkentinem, Malone'em i Richardem Felderem (psychiatrą), Whitaker utworzył Atlanta Psychiatric Clinic, prywatną praktykę grupową, aby nadal pracować z indywidualnymi klientami, w tym także z chronicznymi schizofrenikami i ich rodzinami. W 1965 roku Whitaker, teraz już określający się jako terapeuta rodzinny, przeniósł się do University of Wisconsin School of Medicine w Madison i zaczął - najpierw z psychologiem Augustem Napierem, a następnie z psychiatrą dziecięcym Davidem Keithem - rozwijać swe koncepcje na temat angażowania emocjonalnego różnych rodzin, nie tylko rodzin z przypadkami psychozy (Napier, Whitaker, 1978; Keith, Whitaker, 1982). Ponadto Whitaker zaczynał poświęcać więcej uwagi temu, czego sam doświadczał w trakcie procesu terapii, dostrzegając możliwość wykorzystania tej świadomości, by spowodować zmiany u klientów, podczas gdy sam nadal odnosił korzyści dzięki zainwestowaniu w spotkanie terapeutyczne.

Terapia wg Carla Whitakera

Whitaker w barwny sposób opisuje proces terapeutyczny jako „podróż zaczynającą się od randki w ciemno, a kończącą w pustym gnieździe" . Symboliczno-doświadczeniowa terapia rodzinna ma na celu pobudzenie indywiduacji i własnej integralności u każdego członka rodziny, jednocześnie wspomagając każdego z nich w pogłębianiu poczucia przynależności do rodziny. Whitaker jest twórcą terminów “bitwą o strukturę” i “bitwę o inicjatywę”. Bitwa o strukturę to ten etap na początku terapii, gdy rodzina ocenia terapeutę i jego zamiary oraz próbuje narzucić własną definicję zawiązującej się relacji. W trakcie tego procesu terapeuta wyznacza stanowisko własnego Ja wobec rodziny, pobudzając w końcu jej członków do zajęcia wspólnie wyraźnego stanowiska „My".

Terapeuta, który zaczyna na pozycji niepozbawiającej go własnej siły, w końcu staje się osobą pokazującą możliwości i ułatwiającą rozwój, w miarę jak rodzina coraz częściej przejawia inicjatywę i decyduje, jak chciałaby się zmienić

Bitwa o inicjatywę

O ile terapeuta toczy bitwę o strukturę, o tyle rodzina musi wygrać bitwę o inicjatywę (Napier, Whitaker, 1978). O ile bitwa o strukturę określa uczciwość terapeuty, o tyle bitwa o inicjatywę określa uczciwość rodziny. To oni odpowiadają za swoje życie i ponoszą odpowiedzialność za decyzje o kierunku swego rozwoju jako grupy. Oznacza to, że każda inicjatywa dotycząca zmiany musi nie tylko pochodzić od rodziny, ale także musi być czynnie popierana przez jej członków. Terapeuci unikają odpowiedzialności związanej z wprowadzaniem zmian w rodzinie, a zwłaszcza z dążeniem do objęcia w niej przywództwa.

według Whitakera, terapia rodziny obejmuje następujące etapy:

Faza poprzedzająca terapię, czyli faza przyłączenia, w której powinna uczestniczyć cała rodzina nuklearna. Terapeuta lub koterapeuci ustalają, że to oni przewodzą w czasie sesji, ale rodzina musi podejmować własne decyzje w czasie poza tymi wizytami domowymi (ten drugi element ma na celu przekazanie komunikatu, że terapeuta nie może mieć lepszych pomysłów na to, jak powinni żyć, niż oni sami).
Faza środkowa, w której dochodzi do zwiększenia zaangażowania między terapeutami i rodziną; terapeuta stara się, aby nie zostać wchłoniętym przez system rodzinny; obserwuje objawy i próbuje nadać im charakter rozwojowy; ponadto rodzinę pobudza się do zmiany poprzez konfrontację, przesadę, anegdoty lub absurdalność.
Faza późna, w której zwiększona elastyczność w rodzinie wymaga jedynie minimalnej interwencji ze strony terapeuty lub zespołu terapeutów.
Faza separacji, w której terapeuci i rodzina rozstają się, ale przyznają, że stali się wzajemnie od siebie zależni i będą czuli, że czegoś im brakuje. W fazie końcowej rodzina coraz częściej wykorzystuje własne możliwości oraz przyjmuje więcej odpowiedzialności za sposób życia. Separacja - „opuszczone gniazdo" - ma w sobie radość zmieszaną z poczuciem straty

____________

Powiązania

Let it flow- Carl Whitaker's philosphy of becoming

Marriage and Family Therapy Exam Review- Assessments in Family Therapy

FCart Whitaker - Family Therapy

____________

Prehistoria kliniczna

2010-03-26T17:09:00.001-07:00

___________

Powyżej MMPI z 1930 roku, w środku 550 twierdzeń (każde na osobnej karcie) oraz podstawki do trzech stosów - prawda, fałsz, trudno powiedzieć. Badany czytał kartę z pytaniem, po czym kładł ją na jeden z trzech stosów. Makabra! Wyniki pewnie opracowywano tygodniami ;-)

Pomoce terapii ACT

2010-03-23T06:39:00.001-07:00

___________

Zestaw protokołów, arkuszy , kwestionariuszy i innych materiałów wykorzystywanych przez terapeutów ACT

_______________________

Czytaj więcej:

_______________________

Strategie kontroli bólu

2010-03-22T07:04:00.001-07:00

___________

Kolejne materaiały z warsztatów Bill`a O`Hanlon, tym razem coś z rozdziału o hipnozie – strategie kontroli bólu

Znieczulenie - Brak czucia w części lub całości ciała
Interwencje przeciwbólowe - brak bólu w części lub całości ciała.
Amnezja - zapominanie o doświadczeniach związanych wcześniejszym bólach
Dysocjacja – odłączenie świadomości od doświadczanego ból
Interpretacja – Zmiana odniesienia lub postrzegania odczuć bólowych.
Zaburzenia w czasie – poszerzenie subiektywnie doświadczanego poczucia czasu, gdy osoba czuje się bardziej komfortowo
Zmiana doznań i procesów fizjologicznych - Zmiana odczuć związanych z bólem (np. zamiana bólu na mrowienie albo chłód) i / lub zmiany procesów fizjologicznych związanych z bólem (np. zamiast bólu napięcie mięśniowe , przepływ krwi).
Wywołanie (przywołanie) bezbolesnych doświadczeń - Przypomnienie przyjemnych doświadczać z okresu gdy ból był mniejszy albo go nie było
Rozproszenie lub ukierunkowanie uwagi - skupienie uwagi na doświadczeniu nie związanym z bólem
Przemieszczenie bólu - Umieszczenie bólu w innym miejscu bądź na zewnątrz organizmu
Tworzenie przyszłych doświadczeń, w których osoba nie doświadcza bólu – wykorzystywanie analogii, metafor, regresji lub wyobrażeń dzięki którym osoba będzie w mniejszym stopniu antycypowała ból.

________________________

poprzednio z tej serii:

________________________

Fazy w terapii Miltona Ericksona

2010-03-21T15:37:00.001-07:00

Kolejne materiały z warsztatów Bill`a O`Hanlon, dziś Milton Erickson, a dokładniej użyteczne zestawienie interwencji jakie stosował w odniesieniu do faz terapii.

Nawiązanie kontaktu / tworzenie zaangażowania
- Dopasowanie
- Rapport
- Spożytkowanie
- Kierowanie uwagi
Zbieranie informacji
- o symptomie – obserwacja i/albo opis
- o zachowaniu i wzorcu odpowiedzi
Interwencje zmieniające przekonania i samoograniczenia
- Zaskoczenie/wstrząs
- technika zmieszania
- przewartościowanie
- hipnoza
- metafory
- zadania
- zagadki
Interwencje wywołujące umiejętności
- opowiadania
- fenomeny hipnotyczne
- zadania interpersonalne
- hipnoza
- dostęp do zasobów – emocjonalnych, umiejętności, motywacji, zrozumienia
Interwencje tworzące nowe umiejętności
- praktyka
- technika małych kroków
Łączenie umiejętności w kontekście problemu
- sugestie post-hipnotyczne
- dawanie zadań
- Reassociation
Kończenie terapii
- naturalne zakończenie
- nagłe zakończenie

_______________________

Odnośniki do całych książek Miltona Ericksona

_______________________

Psychoterapia wplątana w neuronalne sieci

2010-03-21T14:21:00.001-07:00

Na stronach Lifespanlearn pojawiła się perełka – artykuł Daniel J. Siegel - “An Interpersonal Neurobiology Approach to Psychotherapy: Awareness, Mirror Neurons, and Neural Plasticity in the Development of Well-Being”. Czytaj artykuł

Artykuł ten przedstawia zasady interdyscyplinarnego podejścia do psychoterapii o nazwie “Interpersonalna Neurobiologia” (IN). W artykule tym uwzględnione są najnowsze informacje dotyczące neuronów lustrzanych i problematyki plastyczności (patrz artykuł na moim blogu - Neurony lustrzane a psychoterapia). IN to podejście, które integruje niezależne dziedziny wiedzy, wyodrębnia wspólne zasady ludzkiego doświadczenia i rozwoju. Perspektywą jak i celem IN jest stworzenie modelu, który zawierałby zarówno naukowe jak i subiektywne hipotezy dotyczące procesów, których doświadcza człowiek. Idea warta wsparcia – jak każda, która prowadzi do przyjęcia i pomieszczenia w sobie różnych, często nieprzystających założeń. Podejście IN do psychoterapii jest oparte na prostym przesłaniu – zbadać i spożytkować tą wiedzę, która umożliwia pomaganie w złagodzeniu cierpienia i przejście do doświadczania dobrego samopoczucia.

_____________________

Powiązania

Dr. Dan Siegel – strona domowa

A Dan Siegel Festival - Articles and Podcasts – od tego warto zacząć, dużo odnośników

The neuropsychology of the playground - Salon.com

Pozostałe dokumenty ze strony Lifespanlear (razem ponad 120 publikacji)

_____________________

O adaptacji i przywileju zmiany

2010-03-20T05:41:00.001-07:00

Inspirujący wykład Aimee Mullins, o nowym rozumieniu przeciwności, o tym że “normalność” nie istnieje i o tym, że trudności to szansa na właściwą zmianę.

Aimee Mullins podważa pomysł, że szczęście i sukces znajdują się po drugiej stronie trudności Jak twierdzi, to co ważne, to zmiana, zmiana tego co stałe, typowe, oczywiste, nazwane. Przeciwności nie stanowią przeszkody, są aspektem koniecznej zmiany przed którą stoimy. Tak rozumiane przeciwności losu, na nowo definiują przetrwanie - nie jest tak, że przetrwają najsilniejsi a Ci, którzy najlepiej zaadoptują się do przeszkód, które pojawiają się przed nimi.

Video obowiązkowe dla pedagogów, psychologów, trenerów, itp.

________________

#073 – Symbole i rytuały terapeutyczne

2010-03-20T04:06:00.001-07:00

Symbole & rytuały

Zgodnie z obietnicą dziś kolejna partia materiałów z warsztatów Billa O`Hanlon – użycie rytuału i symbolu w psychoterapii. Może nie jest to zbyt widoczne ale zarówno wykorzystanie symbolu jak i rytuału ma cechy transu – zawiera indukcję, logikę transową, postsugestię. Dodatkowo jako interwencja psychoterapeutyczna jest atrakcyjna dla pacjenta, konkretna, zewnętrzna czyli osoba może jej dotknąć i doświadczyć jako przedmiot.

Symbol

Służą do uzewnętrznienia / urzeczywistnienia wewnętrznego doświadczenia
powinien to być konkretny przedmiot
dobrze jak jest skojarzony z problemem albo rozwiązaniem
może być to po prostu nazwa reprezentująca sytuację , może to być stworzony bądź kupiony przez pacjenta przedmiot

Tworzenie rytuału

Wyjaśnienie celu - celem zazwyczaj jest spowodowanie zmiany w: działaniu lub interakcji bądź w postrzeganiu sytuacji związanej z problemem
Przygotowanie symbolu,
zadbaj o wyjaśnienie i omówienie wszelkich przeszkód i obiekcji wobec zadania przed jego wykonaniem
omów wspólnie z pacjentem warunków wykonywania rytuału – osoby towarzyszące, miejsce, czas , etapy realizacji

Rytuał

określ sposób w jaki rytuał zostanie wkomponowany w codzienne życie (np. kąpiel, spacer, pisanie, medytacja, itp.)
wspólnie z pacjentem omów czas trwania, początek i koniec dla określonego rytuału -

Wprowadzanie rytuału w codzienne życie

Spożytkuj przyzwyczajenia i nawyki pacjenta albo zakłócenia powstałe po urazie, jeśli jest to niemożliwe – stwórz nowe bądź połącz z innymi nawykami.
Wprowadzenie rytuału do codziennego życia; pamiętaj aby dokładnie określić interwał dla rytuału (dzień, miesiąc, pora, itp.)

Rodzaje rytuałów

Rytuały polegające na połączeniu, cecha – okresowość (dzień, parta, sezon, itp.)
- Rytuały ciągłości - podtrzymanie istniejących rytuałów
- Rytuały połączenia - powodujące odnowienie zarzuconych wcześniej rytuałów
- Rytuały Przypomnienia - pomagające na wykorzystanie istniejących zasobów
- Rytuały włączenia
Rytuały przemiany cecha – wprowadzenie wyjątkowości - czasu, miejsca, przedmiotu, wrażenia, działania

Rytuały Przejścia Służą do przekraczania granic, ról, schematów
Rytuały Wykluczenie
Rytuały żałoby / porzucenia Rytuały wspomagające w separacji i indywiduacji

na podstawie THE HANDOUT BOOK Complete handouts from the workshops of Bill O’Hanlon

__________________________

Terapia skoncentrowana na rozwiązaniu

2010-03-17T16:41:00.001-07:00

Psychoterapia integratywna część 5

–

krótkoterminowa terapia skoncentrowana na rozwiązaniu

Ostatnio miałem szczęście przeglądać materiały z warsztatów prowadzonych przez Billa O`Hanlon, lektura ta jest o tyle inspirująca, ze poza sztywnymi zasadami, które to są w oficjalnych publikacjach, większa część to interwencje zastosowane dla konkretnych problemów (objawów). Z czasem postaram się zamieścić skróty poszczególnych rozdziałów – a jest tego trochę:

1. Terapia skoncentrowana na rozwiązaniu

Krótkoterminowa terapia – założenia, cele, zasady, porównanie do innych terapii
interwencje zmieniające wzorzec
interwencje zmieniające strukturę
elementy rozmowy opartej na współpracy
elementy kontekstu
pobudzanie zasobów
Właściwa koncentracja
odkrywanie możliwości
W jaki sposób klient tworzy objaw?
Mapa problemów
Negocjowanie zgłoszonego problemu
Nowe perspektywy rozmowy terapeutycznej
koncepcje i metody pracy terapeutycznej
zasady współpracy oparte na języku – problem istnieje w ramach mapy rozwiązań
Opowiadania
precyzyjne ustalenie celów podczas dyskusji nad rozwiązaniem
interwencja – kroki ukierunkowane na rozwiązanie
symbole terapeutyczne
terapeutyczne rytuały
rodzaje pytań
interwencje wykorzystujące czas
zadania terapeutyczne

2. Terapia Miltona Ericksona

Modele rozwiązań
Tworzenie metafor
wykorzystanie elementów indukcji M.Ericksona w TZR
Wykorzystanie wzorców ucieczki oraz negatywnych objawów transu
spożytkowanie indukcji
Modele metafor
Fazy terapii M.Ericksona
Proces rozwiązywania problemów a indukcja hipnotyczna
strategie kontroli bólu
objawy trasowe
spożytkowanie hipnozy

3.terapia narracyjna

strategia uzewnętrzniania problemów
użycie metafor w terapii narracyjnej
odkrycie albo rekonstrukcja alternatywnych opowiadań – tworzenie wielu punktów widzenia
typy pytań w terapii narracyjnej

4.terapia par i rodzin

odpowiedzialność i zmiana a zachowania niszczące relacje (agresja)
szacunek
działania powodujące - skargi, pochwały, prośby
działania, opowiadania, doświadczanie
strategie wiążące
strategii przeciwdziałania przemocy
interwencji przeciwdziałające eskalacji zachowań destruktywnych
5 poziomów interwencji w terapii par
wytyczne dla terapii par
uczciwość, granice, konsekwencja i zmiana
intymność’
miłość
miłość jako czasownik
nawiązywanie i podtrzymywanie atrakcyjnej relacji
seksualne Menu
negocjowanie umów
Interwencja “Rewritting Love Stories”
seksualność
koncentracja na rozwiązaniu w terapii par i rodzin
doradztwo rodzinne

4.uzaleznienia

alternatywne podejścia
integracja podejść
wzbogacanie programów AA

5.Rozwój duchowy

założenia
związek, współczucie i zaangażowanie
rozwój współczucia
elementy religijne które mogą zostać włączone do rozwoju duchowego
4 sygnały duszy
oceny
trzy aspekty duchowości
dwie funkcje duszy

6.Materiały dla klientów

zmiana 101
zmiana trwałych wzorców
rozmowy o rozstaniu
“nie wierz wszystkiemu o czym myślisz”
jak się zmienić – 10 strategii
odzyskanie energii
uwolnienie się od lęku
rytuał pisania

7.Materiały, które nigdzie nie pasują

Lista rozwiązań
6-stopniowy program pracy z DDD
sceptyczne spojrzenie na psychiatrię biologiczną
praca z osobami przewlekle chorymi i z ich rodzinami

Powiązania:

________________

wcześniej z tej serii:

część 4 - Dialektyczna Terapia Behawioralna

część 3 - ACT

część 2 - Terapia poznawcza oparta na uważności

część 1 - Psychoterapia integratywna – część 1

_________________

10 najciekawszych interwencji psychoterapeutycznych

2010-03-14T19:18:00.001-07:00

Zabawę rozpoczął Ryan Howes, który to publikuje na swoim blogu “Podręcznik użytkownika psychoterapii”.

Według niego najlepsze interwencje to:

Interpretacja przeniesienia – czyli doświadczenie gdzie przeszłość odnajduje teraźniejszość . A dokładniej – interwencja umożliwiająca pacjentowi rzutowanie na terapeutę swoich myśli, uczuć i wyobrażeń (zwłaszcza wypartych). Powiązania -Common Language for Psychotherapy procedures: Transference ...; Insight, Transference Interpretation, and Therapeutic Change in ...; Transference Interpretation Is Active Treatment Component ; When Is Transference Work Useful in Dynamic Psychotherapy; Analysis of the Patient-Therapist Relationship ;
Rzeczywistość wirtuala czyli cały wachlarz gadżetów najnowszych technologii wykorzystywany do symulowania sytuacji terapeutycznych istotnych dla celów terapii.
Primal Therapy – czyli taki rodzaj aktywizacji ciała, który umożliwia eksploracje, ekspresję i integrację wcześniej stłumionych emocji . Powiązania - Dr. Arthur Janov's Primal Center; Primal therapy; The Primal Psychotherapy Page; THE PRIMAL INSTITUTE - Primal Therapy
Sandplay czyli piaskownica jako przestrzeń dla diagnozy i terapii. Powiązania - Sandplay Therapy – Terapia w Piaskownicy; Sandplay Therapy (PL) - Sandplay Studies; Sandplay Therapists of America
Zderzenie czołowe – czyli bez sentymentów wskazanie obron, które powodują cierpienie
Hunger Illusion – czyli odkrycie motywów postępowania
Voice Dialogue – czyli metodą pozwalającą na bezpośredni dostęp do informacji o częściach , które składają się na osobowość. Powiązania - Praca z częściami osobowości (Voice Dialogue) ; DIALOG Z GŁOSEM (VOICE DIALOGUE); -Voice Dialogue- - metoda wewnętrznego rozwoju. ; Wykład- “Voice Dialogue” ; Voice Dialogue a Praca z Procesem; Voice Dialogue International; Voice Dialogue - an explanation; The Voice Dialogue Institute;
Techniki paradoksalne – czyli pakiet komunikacyjnych pułapek dla pacjentów. Powiązania - The Parent's Toolkit- Paradoxical Intervention;
Puste ktrzesło - czy potrafisz szczerze na siebie spojrzeć?
Pytanie o cud – czyli jak sięgnąć po zasoby i nadzieję przy starcie

Moja lista:

Analiza przeciwprzeniesienia
Ustawienia rodzin
Techniki paradoksalne
Regresja w hipnozie
Zadania domowe
Mindfulness
Interwencje oparte na transie
Metafory i anegdoty
Zobowiązanie
Amplifikacja

____________________

Regresja w hipnozie oraz inne fenomeny

2010-03-12T17:38:00.001-08:00

Możliwości regresji są właściwie nieograniczone, zwłaszcza jeśli się wie po co można sięgnąć. Te najważniejsze korzyści to: odwrócenie uwagi od rzeczywistej sytuacji, uwaga skierowana do wewnątrz, przyjęcie innych ram czasowych, co stanowi dowód na to, że sposób przeżywania był kiedyś innym (czyli może się zmienić także teraz), spożytkowanie wszelkich doświadczeń wcześniejszych – np wspomnienia szkolne aktywują proces uczenia się. Poniżej krótka ilustracja regresji w wykonaniu M. Ericksona, historia jest prawdziwa, a miała miejsce podczas wykładów M. Ericksona . Wprowadzenie - studentka Sally (S) (imię fikcyjne) przyszła spóźniona. Erickson zwrócił jej uwagę, wprawiając ją w zakłopotanie jeszcze przed rozpoczęciem sesji.

M.Erickson (patrząc w podłogę): Teraz porzućmy inne utrwalone przekonanie, że podczas psychoterapii musisz sprawić, aby twój pacjent był spokojny i czuł się przyjemnie. Postarałem się, aby Sally poczuła się zła i zażenowana. Czyż nie jest to trudny sposób nawiązywania dobrej relacji terapeutycznej? (Pyta, zwracając się do grupy). (Patrzy na Saily, ujmuje jej prawą rękę za nadgarstek i powoli podnosi do góry) Zamknij oczy. (Kobieta patrzy na niego, uśmiecha się, potem patrzy w dół na swoją prawą rękę i zamyka oczy). Miej oczy zamknięte (puszcza jej nadgarstek i pozostawia prawą rękę zawieszoną w próżni). Wejdź głęboko w trans. (Obejmuje palcami nadgarstek Sally, jej ramię powoli opada. Erickson delikatnie popycha jej rękę do dołu. Mówi powoli i metodycznie). I poczuj się komfortowo... bardzo spokojnie i naprawdę ciesz się z tego uczucia komfortu..- tak komfortu... Możesz zapomnieć o wszystkim, z wyjątkiem tego cudownego uczucia komfortu. I po chwili będzie ci się wydawać, że jest tak, jakby myśli opuszczały twoje ciało i swobodnie przemieszczały się w przestrzeni - cofając się. (pauza) To już nie jest rok 1979 ani nawet 1978.1 1975 dopiero będzie. (Erickson nachyla się nad Sally) I tak jest 1970, a czas cofa się i cofa... Wkrótce będzie 1960 i wkrótce 1955... i później będziesz wiedzieć, że jest 1953... i będziesz wiedzieć, że jesteś małą dziewczynką. Przyjemnie być małą dziewczynką. Być może nie możesz się doczekać przyjęcia urodzinowego lub jakiegoś wydarzenia - wizyty u babci... lub chwili, kiedy pójdziesz do szkoły... Może właśnie teraz jesteś w szkole, siedzisz w ławce i patrzysz na nauczyciela lub może bawisz się na szkolnym boisku, a może są teraz wakacje. (Erickson cofa się nieco i siada wygodnie) Chcę, abyś cieszyła się z bycia małą dziewczynką, która pewnego dnia dorośnie... Im bardziej czujesz się odprężona i spokojna, tym bardziej czujesz się jak mała dziewczynka, ponieważ jesteś małą dziewczynką. (Mówi w rytmiczny, melodyjny sposób) Nie wiem, gdzie teraz mieszkasz, ale może chcesz pochodzić boso. Może chcesz posiedzieć w swoim basenie, machać w wodzie nogami i marzyć o tym, żeby umieć pływać (Sally delikatnie się uśmiecha). Czy chcesz teraz zjeść swojego ulubionego cukierka? (Sally uśmiecha się i powoli kiwa głową), proszę weź go, a teraz poczuj w ustach jego smak, rozkoszuj si^ nim. (Erickson dotyka jej ręki. Siada wygodnie) Kiedyś, kiedy będziesz dużą dziewczynką, opowiesz wielu obcym osobom o swoim ulubionym cukierku z czasów, kiedy byłaś małą dziewczynką. Jest wiele rzeczy, których musisz się nauczyć. Bardzo wiele rzeczy do nauczenia. Właśnie teraz chcę ci pokazać jedną z nich. Zamierzam wziąć cię za rękę. (Erickson podnosi jej lewą rękę). Zamierzam ją podnieść. Mam zamiar położyć ją na twoim barku. (Powoli podnosi rękę Sally, trzymając ją za nadgarstek, a następnie kładzie ją na górnej części prawego ramienia). Właśnie teraz chcę, żeby twoje ramię było sparaliżowane, żebyś nie mogła nim poruszać. Nie możesz nim poruszyć, dopóki ci nie powiem, że masz to zrobić. Nawet gdy będziesz dużą dziewczynką nawet kiedy dorośniesz. Teraz chcę, żebyś przebudziła się od szyi w górę, podczas gdy reszta twojego ciała pogrążać się będzie coraz głębiej i głębiej we śnie... Budzisz się od szyi w górę. To trudne, ale potrafisz to zrobić. (Cisza) To przyjemne uczucie, że twoje ciało jest głęboko uśpione, a ramię sparaliżowane. (Sally uśmiecha się, a jej powieki drżą). Teraz obudź się od szyi w górę... Jakie są twoje wspomnienia z czasów, kiedy byłaś małą dziewczynką? Coś, co możesz opowiedzieć obcym osobom? (Erickson nachyla się nad Sally).

Sally (odkasłuje): Cóż.... Pamiętam... Drzewo i podwórko... i...

M.Erickson: Czy wspinałaś się na drzewa?

Sally (cicho): Nie, to były małe drzewka... i alejka.

M.Erickson: Gdzie?

Sally: Alejka była między rzędami domów. Wszystkie dzieci bawiły się na podwórku i w tylnej alejce.

M.Erickson: I co wtedy myślałaś, kiedy byłaś małą dziewczynką? Jak sądziłaś, kim będziesz, kiedy dorośniesz?

Sally: Myślałam, hmm... że będę astronomem lub pisarką.

M.Erickson: Czy myślisz, że tak się stanie?

Sally: Myślę, że spełni się jedno z tych marzeń (przerwa). Ja jestem... moja lewa ręka nie może się poruszyć (uśmiecha się). Naprawdę mnie to dziwi (śmieje się).

M.Erickson: Trochę dziwi cię to, co stało się z twoją lewą ręką?

Sally: Pamiętam, że mówiłeś, że nie będę mogła nią poruszyć i... och...

M.Erickson: Czy mi uwierzyłaś ?

Sally: Myślę, że tak (uśmiecha się). Ja... Dziwi mnie również bardzo to, że możesz spowodować, żebym obudziła się od szyi w górę, a spała od szyi w dół.

M.Erickson: Co jest w tym takiego dziwnego?

Sally: To, że możesz... Że ciało może być uśpione od szyi w dół, a jednocześnie możesz mówić, wiesz o tym i jesteś przebudzony, a twoje ciało jest przy tym tak odrętwiałe (śmieje się).

M.Erickson: Innymi słowy, nie możesz chodzić.

Sally: Cóż, w tej chwili nie (potrząsa głową).

M.Erickson: Każdy z ginekologów położników obecnych w tej grupie wie, w jaki sposób spowodować znieczulenie... ciała. (Erickson patrzy wyczekująco na Sally, która kiwa potakująco głową, a następnie potrząsa nią przecząco. Nadal patrzy obojętnie w prawo. Odkasłuje). Jak to jest mieć trzydzieści pięć lat i nie móc chodzić?

Sally: Hmm... Czuję się... hmm... Teraz jest mi przyjemnie.

M.Erickson: Bardzo przyjemnie?

Sally: Yhmm...

M.Erickson: Kiedy weszłaś do tej sali, czy spodobał ci się żartobliwy sposób, w jaki cię potraktowałem?

Sally: Pewnie tak.

M.Erickson: Pewnie tak?

Sally: Tak.

M.Erickson: A może raczej nie?

Sally: Tak, może raczej nie (śmieje się).

M.Erickson (uśmiechając się): Nadeszła chwila prawdy.

Sally: No cóż, miałam mieszane uczucia (śmieje się).

M.Erickson: Powiedziałaś: mieszane uczucia. Bardzo mieszane uczucia?

Sally: Cóż, jednocześnie podobało mi się to i nie podobało.

M.Erickson: Bardzo, bardzo mieszane uczucia?

Sally: Och, nie wiem, jak mam to ocenić.

M.Erickson: Czy bardzo chciałaś w ogóle tu nie przychodzić?

Sally: Och, nie. Bardzo cieszyłam się, że przyszłam (przygryza dolną wargę).

M.Erickson: Zatem, przychodząc tutaj, nauczyłaś się, jak to jest nie móc chodzić.

Sally (śmieje się): Tak, nie ruszać się od szyi w dół (potakująco kiwa głową).

M.Erickson: Jak smakował ci ten cukierek?

Sally (cicho): Och, był naprawdę dobry, ale... hmm... miałam... kilka różnych rodzajów cukierków.

M.Erickson (uśmiecha się): Tak, więc jadłaś cukierki.

Sally: Tak (uśmiecha się).

M.Erickson: Kto ci je dał?

Sally: Ty to zrobiłeś.

M.Erickson (potakując): To miło z mojej strony, czyż nie?

Sally: Tak, to było bardzo miłe (uśmiecha się).

M.Erickson: Czy smakował ci cukierek?

Sally: Tak.

M.Erickson: Jak twierdzą wszyscy filozofowie, cała rzeczywistość znajduje się w głowie.

Czym jest dialektyka w psychoterapii?

2010-03-09T15:46:00.001-08:00

Termin dialektyka dla psychoterapii upowszechniła M.Linehan, początkowo określając nim to co dzieje się w terapii pacjentek bordenline

Zaczęłam myśleć o słowie „dialektyczna" jako przymiotniku opisującym tę terapię z powodu mojego intuicyjnego doświadczenia w prowadzeniu terapii z populacją silnie zaburzonych pacjentek z przewlekłymi tendencjami samobójczymi. Doświadczenie to najlepiej można opisać za pomocą obrazu. Jest to tak, jak gdybyśmy siedziały razem z pacjentką na przeciwnych końcach huśtawki; jesteśmy z sobą połączone deską tej huśtawki. Terapia jest procesem poruszania się do góry i na dół, przy czym każda z nas przesuwa się do tyłu i do przodu na huśtawce, próbując ją zrównoważyć, tak abyśmy mogły się razem znaleźć na środku i wspiąć się, jeśli można tak powiedzieć, na wyższy poziom. Ten wyższy poziom, reprezentujący wzrost i rozwój, można rozumieć jako syntezę poprzedniego poziomu. Po osiągnięciu równowagi proces rozpoczyna się ponownie. Jesteśmy na nowej huśtawce, próbując znaleźć się na środku, żeby przejść na następny poziom i tak dalej. W trakcie tego procesu, gdy pacjentka stale porusza się do tyłu i do przodu na huśtawce, od końca w kierunku środka i z powrotem, ja poruszam się także, próbując utrzymać równowagę. (Linehan, Zaburzenia Osobowości z Pogranicza)

Dialektyka w psychoterapii – 3 podstawowe zasady

1. Zasada wzajemnego powiązania i całości

Dialektyka opisuje wzajemne powiązania części i całości, czyli w innym języku przedstawia to co systemowe ujęcie rzeczywistości. W terapii dotyczy to rozumienia tożsamości i granicy. Tożsamość ma naturę relacyjną, a granice między częściami są tymczasowe i istnieją tylko w relacji do całości - to całość określa granice

2. Zasada biegunowości

Rdzeń myślenia dialektycznego - rzeczywistość nie jest statyczna, ale składa się przeciwstawnych sił wewnętrznych („teza" i „antyteza"), z których integracji („synteza") rozwija się nowy zestaw sił przeciwstawnych. Tak więc w każdym system istnieje biegunowość. Pogląd ten doprowadza do paradoksu iż, wszystkie twierdzenia zawierają swoje przeciwieństwo, albo jak mówi o tym Goldberg

Zakładam, że prawda jest paradoksalna, że każda mądrość zawiera swoją sprzeczność, że prawdy stoją obok siebie. Sprzeczne prawdy niekoniecznie nawzajem się wykluczają czy zdominowują, ale stoją obok siebie, zapraszając do uczestnictwa i eksperymentowania (Goldberg)

Tak więc DBT zakłada, że w dysfunkcji jest także funkcja, że w zniekształceniu jest także adekwatność, a w destrukcji można znaleźć budowanie.Ma to kolosalne znaczenia praktyczne dla psychoterapii –

Zamiast szukania prawomocności aktualnego zachowania pacjentki w przeszłości, zaczęłam jej szukać i znalazłam ją w bieżącej chwili. Idea ta pozwoliła mi zatem wyjść poza zwykłe empatyczne rozumienie pacjentki. Uprawomocnianie (yalidation) jest teraz zasadniczą częścią DBT.Ta sama idea doprowadziła mnie do stworzenia „mądrego umysłu" (wise mind), który podkreśla mądrość tkwiącą w pacjentkach. DBT zakłada, że każda jednostka jest zdolna do mądrości w odniesieniu do własnego życia, chociaż zdolność ta nie zawsze jest oczywista czy nawet dostępna. Terapeuta prowadzący DBT ufa zatem, że pacjentka ma w sobie cały potencjał potrzebny do zmiany. Elementy konieczne do rozwoju są już obecne w aktualnej sytuacji. Żołądź już jest drzewem

3. Teza, antyteza, synteza: zasada ciągłej zmiany

Pojawia się taki o to obraz - rzeczywistości, oparta na sieci powiązań, pełna przeciwieństw, nie może być zredukowana i prowadzi do całości, Całość nieustannie podlega procesowi zmiany, który aktywny jest dzięki napięciom przeciwstawnych sił (tezy i antytezy, dodatni i ujemny, dobry i zły, dzieci i rodzice, pacjent i terapeuta).

Zmiana (lub „proces", jeśli ktoś woli), a nie struktura czy treść, stanowi zatem istotę życia. W każdej chwili istnieje tymczasowa równowaga między podejmowanymi przez pacjentkę próbami utrzymania siebie w stanie niezmienionym a próbami zmiany siebie bez względu na ograniczenia wynikające z dawnych doświadczeń i aktualnej sytuacji. Przejście do każdej nowej tymczasowej stabilności często przeżywa się jako bolesny kryzys. „Każde prawdziwe rozwiązanie kryzysu musi ostatecznie pociągnąć za sobą nowy sposób bycia w świecie

Dialektyczna Terapia Behawioralna

2010-03-06T06:25:00.001-08:00

Dialektyczna Terapia Behawioralna (1)

z cyklu Psychoterapia Integratywna – część 4

DBB powstała w jednym celu – pomocy osobom z osobowością bordenline. Pod koniec lat 70-tych Marsha Linehan podjęła próbę zastosowania procedur CBT do leczenia BPD (Bordenline Personal Disorder), napotkała jednak na liczne problemy, trzy najważniejsze to – 1) nacisk na zmiany wyodrębnione w CBT powodował, że osoby z diagnozą BPD przerywały terapię. 2) Pacjenci BPD gdy opowiadali o pozytywnych skutkach oddziaływania CBT, tak na prawdę unieważniali wszelkie zmiany i na “nieświadomym poziomie” karali terapeutów za zmiany. 3) Istniejące procedury CBT nie ogarniały wielości oraz złożoności objawów BDP – próby samobójcze, przerywanie terapii, samookaleczenia, brak realizacji zadań domowych, nieleczona depresja, zaburzenia lękowe, itp – w tamtym czasie terapeuta nie był przygotowany aby z właściwą uwagą i zaangażowaniem pracować z osobami BPD.

W odpowiedzi na te kluczowe problemy, Linehan i jej zespół badawczy dokonał modyfikacji procedur używanych przez CBT. Nie tylko dodano nowe strategie, ale i dodatkowo przeformułowano samą strukturę leczenia. Przykładowo dodano strategie oparte na akceptacji, terapeuci nauczyli się rozpoznawać u klientów BPD i wzmacniać “normalne” myśli, uczucia i zachowania, sprawiając, że osoby podczas terapii DTB uczyły się ufać sobie oraz wierzyć we własne zasoby. Druga zmiana – to zrównoważony nacisk na zmianę zachowania. To właśnie podczas prac nad zrównoważeniem oddziaływania na strukturę i zmianę Linehan stworzyła trzeci rodzaj oddziaływań – strategie Dialektyczne.

Opracowany przeze mnie program leczenia - dialektyczna terapia behawioralna lub inaczej DBT - jest, w większej części, adaptacją szerokiego zestawu strategii terapii poznawczej i behawioralnej do problemów BPD, włącznie z zachowaniami samobójczymi. Położenie nacisku na ocenę, zbieranie danych na temat aktualnych zachowań, precyzyjne, operacyjne określenie celów leczenia, relacja robocza oparta na współpracy między terapeutą a pacjentką, w tym dbałość o zorientowanie pacjentki w programie terapii i o obustronne zobowiązanie do osiągania celów terapii, zastosowanie standardowych technik terapii poznawczej i behawioralnej - wszystko to przywodzi na myśl standardowy program terapii poznawczo-be- hawioralnej. Zasadnicze procedury leczenia, obejmujące rozwiązywanie problemów, techniki ekspozycyjne, trening umiejętności, zarządzanie kontyngencjami i modyfikację poznawczą, przez lata odgrywały wybitną rolę w terapii poznawczej i behawioralnej. Na temat każdego zestawu procedur istnieje ogromna literatura empiryczna i teoretyczna. – na podstawie M.Linehan - “Zaburzenia Osobowości z Pogranicza”

Takie rozwiązanie doprowadza M.Linehan to stworzenia podejścia zintegrowanego:

Nadrzędną cechą tej terapii jest położenie nacisku na „dialektykę" - to znaczy na godzenie przeciwieństw w ciągłym procesie syntezy. Najbardziej podstawową zasadą dialektyczną jest konieczność zaakceptowania pacjentek takimi, jakie są, w kontekście prób nauczenia ich, jak się zmienić. Ten nacisk na akceptację jako przeciwwagę zmiany wypływa bezpośrednio z integracji perspektywy pochodzącej z praktyki wschodniej (buddyzm zen) z zachodnią praktyką psychologiczną. Termin „dialektyka" sugeruje także konieczność dialektycznego myślenia terapeuty, jak również wzięcia na cel niedialektycznego, dychotomicznego i sztywnego myślenia pacjentki jako przedmiotu zmiany. Pod względem stylu DBT łączy w sobie trzeźwe, nieco bezceremonialne i czasami obraźliwe nastawienie do aktualnych i wcześniejszych parasamobójczych i innych dysfunkcjonalnych zachowań z serdecznością terapeuty, jego elastycznością, wrażliwością na pacjentkę i strategicznym odsłonięciem się. Podejmowane w obrębie DBT ciągłe wysiłki na rzecz „przeformułowania" samobójczych i innych dysfunkcjonalnych zachowań pacjentki jako części jej wyuczonego repertuaru rozwiązywania problemów oraz skoncentrowania terapii na aktywnym rozwiązywaniu problemów mają swoją przeciwwagę w towarzyszącym im nacisku na uprawomocnianie aktualnych reakcji emocjonalnych, poznawczych i behawioralnych pacjentki takimi, jakie one są. Skupienie uwagi na rozwiązywaniu problemów wymaga od terapeuty zajęcia się wszystkimi problemowymi zachowaniami pacjentki (podczas sesji i poza nimi) oraz sytuacjami terapeutycznymi w sposób systematyczny, włącznie z przeprowadzeniem wspólnej analizy behawioralnej, formułowaniem hipotez na temat możliwych zmiennych wywierających wpływ na problem, wdrażaniem możliwych zmian (rozwiązań behawioralnych) oraz wypróbowywaniem i oceną tych rozwiązań. na podstawie M.Linehan - “Zaburzenia Osobowości z Pogranicza”

______________________

Więcej o wprowadzeniu do DBT

oraz:

Zaburzenia osobowości znikają!!!

2010-03-06T04:21:00.001-08:00

W końcu miałem trochę czasu aby zapoznać się bliżej ze zmianami zaproponowanymi przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne. I powiem szczerze – nie spodziewałem się, że chcą usunąć z DSM:

Podawane argumenty są następujące – nie ma potrzeby tworzenia niezależnego typu dla w/w zaburzeń, lepszym rozwiązaniem jest diagnoza zaburzonej osobowości z dodaniem wyróżniających ją cech.

Te cech dla poszczególnych zaburzeń osobowości to:

paranoidalne zaburzenie osobowości – podejrzliwość, unikanie bliskości, wrogość, nietypowe przekonania
zależne zaburzenie osobowości – uległość, niepokój, niepewność
narcystyczne zaburzenie osobowości – narcyzm, manipulacyjność, histrionczność, nieczułość
schizoidalne zaburzenie osobowości – wycofanie, unikanie bliskości, ograniczone przywiązanie, anhedonia
histroniczne zaburzenie osobowości – histroniczność, labilność emocjonalna

Osobiście uważam, że osobowość, a co za tym idzie – osobowość zaburzona - choć jest bardzo fascynująca – to jednak jest to tylko teoria. Doświadczenie podpowiada mi, że niekoniecznie jest tak jak chcą tego teoretycy, że jest to stały i niezmienny zbiór cech , dla mnie więc zmiany w DSM-V nie są aż tak szalone – wyobrażam sobie jednak że dla większości psychologów właśnie takie mogą być.

____________________

W tym temacie:

Tao

2010-03-06T04:18:00.001-08:00

Jaka jest rola Ojca?

2010-03-05T02:22:00.001-08:00

Co dziecko może dostać od ojca?

Gdy dziecko uczy się chodzić i wykonuje pełny krok od matki do ojca, zostawia za sobą bardzo dużo – ciepło, spokój, ukojenie, bezpieczeństwo, przewidywalność, rytm, łatwość, posiadanie i wszystko to co może mieć dzięki mamie. Zanim dziecko uda się samodzielnie na podbój świata, eksplorując go, poznając, przeszukując i podbijając, potrzebuje wcześniej zrobić krok w stronę ojca i zatrzymać się przy nim dłużej – to tu odbywa się lekcja życia.

1. Ojciec uczy dziecko zaufania

Matka po prostu jest, tak jakby była zawsze, dla dziecka ojciec od samego początku jest bardziej obcy, mniej dostępny, jest inny – ma inne ciało, inny głos, inaczej mówi, inaczej pachnie, jest w innym miejscu, robi inne rzeczy. Ojciec od samego początku jest dalej, nie tak blisko, często poza dotykiem i spokojem. I choć matka uczy dziecko ufności w to, że jest i będzie dobrze, to ojciec uczy zaufania o wiele ważniejszego dla życia , zaufania, w które wpisane jest ryzyko, zaufania, które umożliwi dziecku wejścia w to co obce, nieznane, nieprzewidywalne – czyli tak na prawdę w realny świat.

Zaufanie powstaje w tym momencie gdy dziecko robi pełny krok od matki do ojca, pozostawia przy matce poczucie bezpieczeństwa, ukojenie i dostępność, naraża się na upadki, ból, niebezpieczeństwa, cierpienie i płacz, ale zachęcane w końcu dochodzi do ojca.

To dzięki ojcu dziecko może doświadczać czegoś nowego, czegoś co do chwili obecnej było niemożliwe i obce. Doświadczenie to daje możliwość rozwoju, nauki, poszerzania się i poczucia ze jest się pełniejszym. Ojciec więc uczy tego co nieznane, umożliwia realniej spoglądać na otaczający świat, który stanie się jedyną przestrzenią życia i jedynym źródłem zaspokojenia. To właśnie ojciec czyli ten , który dla dziecka był obcy uczy być w świecie, pomimo pojawiających się trudności, błędów, przykrych doświadczeń, niepowodzeń.

Dobitnie to ujął psychoanalityk Claudio Rise:

Dziecko żyje w łączności z matką od chwili poczęcia. Przed narodzeniem symbioza jest pełna. W pierwszych miesiącach po porodzie konieczna jest możliwie najpełniejsza kontynuacja symbiotycznej relacji niemowlęcia z matką. Natomiast przedłużająca się symbioza z matką, trudność w oddzieleniu się od matki wystawia dziecko na życiowe trudności i nie radzenie sobie z rzeczywistością. Matka reprezentuje to co symbolizuje raj - przyjemność i zaspakajanie pragnień. Istotnie, taka idealna sytuacja panowała w jej łonie gdzie bez głodu i chłodu każda potrzeba zaspakajana była automatycznie. Gdy matka jest dobrze oddana opiece po porodzie to ten raj jeszcze przez jakiś czas trwa. Zaś ojciec jest tym, który przychodzi z zewnątrz i reprezentuje rzeczywistość. Wyprowadza dziecko z raju w realny świat norm i zasad; w świat, w którym nie da się uniknąć cierpienia i doświadczania utrat, a wysiłek jest stałym elementem życia. Tak więc, to ojciec wkraczając w symbiozę matki z niemowlęciem zapoczątkowuje w psychice dziecka dorosłą sytuację psychologiczną. Właśnie dzięki temu pierwszemu zranieniu możliwy staje się rozwój. Bowiem rozwój nie rodzi się w sytuacji zaspokojenia lecz pochodzi od frustracji. Kiedy w dorosłym życiu pojawi się przegrana czy bolesna strata, a są to doświadczenia w ludzkim życiu nieuniknione, to nie zniszczą one człowieka, którego ojciec w takie doświadczenie we wczesnym dzieciństwie empatycznie wprowadził. (źródło)

2. Ojciec uczy dziecko zaufanie do siebie

Wraz z treningiem i doświadczeniem bycia w świecie w dziecku wykształci się zaufanie do siebie. Wraz z nabywaniem umiejętności zaspokajania swoich potrzeb, dziecko rozwija się , wraz z tym pojawia sie poczucie ze jest się pełniejszym, bardziej zaradnym, samodzielnym, silniejszym , umiejącym poradzić sobie z napotykanymi trudnościami.

3. Ojciec uczy dziecko jak działa świat (JAKI JEST ŚWIAT)

Taka rola ojca – umożliwić doświadczenie czegoś nowego, doświadczenie czegoś co do chwili obecnej było niemożliwe i obce – świata poza matką. Na poziomie kompetencji językowych dotyczy to abstrakcyjnych założeń na temat świata (jak np. niebezpieczne stosunki społeczne poza rodziną). Na poziomie praktyki są to zasady świata fizycznego, a tak na prawdę – jak należy wykonać pracę aby ów fizyczny świat był dla dziecka owocny.

Robiąc krok w stronę nieznanego,obcego i nowego dziecko pozostawia bezpieczną przystań Oddaje to co dobre, bo akurat w tym momencie jest to zbędne i niepotrzebne, tak jakby przeczuwało ze z tym nic się nie uda. A co się wydarzy jeśli dziecko nie odbędzie pełnej trasy od matki do ojca, a potem w świat?

Tutaj wchodzą teorie psychopatologii, nie będę o nich pisał, odniosę się tylk odo jednej kwestii – używanego przez psychologów terminu “brak” (ojca, matki)

Osobiście nie zgadzam się z teoriami, które zakładają brak (np. nieobecny ojciec, nieobecna matka, już bliższe prawdy jest pojęcie niedostępny ojciec). Matka jest, ojciec jest – inaczej nie byłoby dziecka. Ojciec z racji swojej pozycji oraz roli jaką spełnia jest w dystansie, na zewnątrz – jest dla dziecka bardziej obcy niż matka. No ale jest obcy i nieobecny tylko z poziomu doświadczeń małego dziecka, w rzeczywistości jest – i to tak samo jak mama. Ukuty przez psychologów termin „nieobecny ojciec”, gdzie to niby ojciec przestaje istnieć gdy – pracuje za długo , spotyka się z kolegami, chodzi z uwielbieniem pograć w tenisa czy pije wódkę wg mnie jest terminem błędnym i mylącym a nawet szkodliwym. Ojciec jest dla dziecka w rzeczywistości obecny, a że staje się „niedostępny” jest przede wszystkim udziałem matki (rozważam tu oczywiście sytuację gdy partnerzy są razem, nie mówię tu o sytuacji gdy ojciec po prostu odchodzi od partnerki, wtedy to „niedostępność” jest jego udziałem)

Co by się wydarzyło gdyby dziecko nie oddało tego, co dla niego jest bezpieczne?

Zarówno obserwacja jak i wyniki badań pokazują, że brak aktywności, inercja we wczesnych fazach , prowadzi do zahamowania rozwojowego. Dziecko nie uczy się tak jakby mogło, nie przyswaja, nie przetwarza docierających ze świata zewnętrznego informacji zgodnie ze swoimi zasobami. Obserwacja przyrody jasno to ilustruje - nie ruszając się z miejsca, wszystko co żyje po prostu marnieje, gnije, czarnieje, zapada się i umiera – tak jak nie zerwane z drzewa jabłko.

To wykonując ruch w stronę ojca, dziecko uczy się oddawania, zostawiania, doświadczając słabości i niepowodzenia -a jednocześnie paradoksalnie – dzięki popełnionym błędom i niepowodzeniom otrzymuje - niejako jako efekt uboczny – siłę i poczucie sprawczości. Taki jest po prostu koszt i zysk dążenia do tego co większe, pełniejsze i rzeczywiste.

Podsumuję to tak:

Matka mówi – aby żyć musisz mieć – przygarniaj, pielęgnuj - kochaj

Ojciec mówi – aby żyć musisz wstać, iść i robić - pracuj.

_______________________

Powiązane teksty:

Podstawowe umiejętności terapeuty ACT – część 3

2010-02-27T13:10:00.001-08:00

Podstawowe umiejętności terapeuty ACT – część 3

dystans od treści poznawczych

Terapeuta pomaga Pacjentowi przełamać wzorzec unikania - doświadczeń emocjonalnych , treści poznawczych, wzorców behawioralnych i reakcji fizycznych.
Terapeuta uczy Pacjenta rozróżniać “umysł” od jego wytworów (czym innym jest pokój, a czym innym meble, które się w nim znajdują)
Terapeuta używa metafor, eksperymentów oraz ćwiczeń aby Pacjent doświadczał podziału pomiędzy bezpośrednim doświadczeniem a doświadczeniem, które jest interpretacją.
Terapeuta wykorzystuje te techniki i interwencje, dzięki którym Pacjent doświadcza, , że niechciane treści umysłu nie są dla niego zagrożeniem
Terapeuta uczy P “uważności”, spożytkowując każdy jej przejaw pojawiający się na sesji.

Kontakt z tu i teraz

Terapeuta kieruje P tak aby był był w kontakcie z rzeczywistym doświadczeniem
Terapeuta dąży aby w relacji terapeutycznej dominowały treści z tu i teraz,
Terapeuta umożliwia Pacjentowi doświadczać obecności na różnych poziomach (werbalnych, fizycznych, uczuciowych, interpersonalnych)

Obserwujące ego

Terapeuta pomaga Pacjentowi rozróżnić czym jest treść a czym ocena tej treści
Terapeuta wykorzystuje uważność aby Pacjent mógł doświadczać siebie w zmieniającym się kontekście
Terapeuta pomaga Pacjentowi doświadczać – obserwującego ego, ciągle zmieniającego się procesu poznania, poczucia siebie

Wartości życiowe

Terapeuta pomaga Pacjentowi dokonać podsumowania życia (kwestionariusz wartości)
Terapeuta pomaga Pacjentowi stworzyć wartości cenne z punktu widzenia “końca życia”
Terapeuta zna swoje wartości życiowe i uważa, aby nie indukować ich Pacjentowi
Terapeuta uczy Pacjenta jak odróżniać wartości od celów
Terapeuta rozróżnia cele (wynik) i proces dążenia do celów
Terapeuta przyjmuje wszystkie wartości Pacjenta, a jeśli nie chce współpracować z Pacjentem o danych wartościach , odsyła Pacjenta do innego terapeuty

Co właściwie wiemy o szczęściu?

2010-02-26T16:23:00.001-08:00

Nancy Etcoff w prosty a zarazem fascynujący sposób opowiada o szczęściu i jego neurologicznej lokalizacji.

To co zasługuje na szczególną uwagę poznając hipotezy Dr N. Etcoff to:

Posiadamy dwa niezależne systemy wzbudzenia! – unikanie (cierpienie) / dążenie (szczęście), przy czym system odpowiedzialny za doświadczanie przyjemności jest różny od systemu, który go aktywuje (chęć)
Szczęście nie jest po prostu brakiem cierpienia! – jak chce tego cała psychoterapia, która koncentruje się przede wszystkim na eliminowaniu symptomów, ogólnie na patologii. Dotyczy to z grubsza całej psychoterapii, samotnymi wyspami są tu takie podejścia jak ACT, czy konstelacje Berta Hellinger. Dowód na niezależność obydwu systemów (szczęście/unikanie) podaje właśnie psychoterapia – ustępujące symptomy mają tendencję do powracania. Jak twierdzi Nancy Etcoff - “Jest tak ponieważ są niezależne od przyjemności, szczęścia, współczucia czy wdzięczności.

Zasoby internetowe:

Achieve Happiness Now , Secrets of Unconditional Happiness Revealed in free ebook & e-tips saladltd.co.uk
Strength-based Programmes , Become a strengths expert and motivate yourself and others www.cappeu.com/
Can money buy happiness? , Discover what makes 104 nations and their citizens truly prosperous , www.prosperity.com
The Science of Happiness , The new breakthrough book from Master Ryuho Okawa , www.InnerTraditions.com

Najlepsze strony o depresji

2010-02-25T16:03:00.001-08:00

Za nami Światowy dzień walki z depresją. W tym roku to Polsce przypadła organizacja działań mających na celu rozpowszechnianie wiedzy na temat przyczyn, objawów i metod leczenia tej choroby. Temat przygotowany przez specjalistów naszego kraju – depresja a bezsenność.

Poniżej 10 najlepszych stron w sieci na temat depresji (tylko perełki)

Kompetencje terapeuty ACT (2)

2010-02-16T07:05:00.001-08:00

Część 2

Kompetencje z obszaru -

“uważność / osłabienie kontroli”

Terapeuta nie mówi Klientowi, że jest zaburzony, a jedynie, że korzysta ze strategii, które się nie sprawdzają.
Terapeuta pomaga Klientowi eksplorować doświadczenie bezpośrednie oraz ocenić jakie obszary podlegają kontroli .
Terapeuta pomaga Klientowi doświadczyć tych strategii, które odpowiadają, za kontrolę emocjonalną.
Terapeuta aktywnie motywuje Klienta do eksperymentowania z doświadczeniem pozbawionym walki i kontroli emocjonalnej.
Terapeuta kieruje uwagę Klienta na sprzeczności pomiędzy wolą a realizacją.
Terapeuta pomaga Klientowi zbadać poziom motywacji do zmiany oraz poziom osobistego cierpienia.
Terapeuta pomaga Klientowi aktywować obszar związany z realizacją wolnej woli
Terapeuta może wykorzystać różne techniki aby wzmocnić u Klienta chęć działania w trudnych dla niego sytuacjach
Terapeuta pomaga Klientowi zastosować model uważności w życiu codziennym.

na podstawie Acceptance and Commitment Therapy (ACT) Contacts, Resources, and Readings, Steven C. Haynes

Kompetencje terapeuty ACT (1)

2010-02-16T03:09:00.001-08:00

Na podstawie – „Acceptance and Commitment Therapy (ACT) Contacts, Resources, and Readings”

Część 1 - Zaangażowanie w proces terapii

Terapeuta podczas terapii pozostaje w kontakcie będąc uważny i wrażliwy dzieli sie własnym punktem widzenia, szanując wszelkie reakcje Klienta.
Terapeuta aktywnie modeluje u Klienta przyjęcie : ambiwalentnych treści, posiadanie sprzecznych lub trudnych myśli, uczuć, wspomnień, fantazji, itp.
Terapeuta pomaga Klientowi nawiązać kontakt z bezpośrednim doświadczeniem , nie próbuje ratować Klienta przed doświadczaniem bolesnych przeżyć, myśli, uczuć
Terapeuta nie dyskutuje , nie prowadzi wykładu, ani nie zmusza Klienta aby ten zaakceptował jego punkt widzenia.
Terapeuta jest odpowiedzialny za stworzenie przestrzeni, tak aby Klient mógł doświadczać wszelkich ćwiczeń , eksperymentów, metafor, itp.
Terapeuta jest gotowy odsłonić swoją prywatność i jeśli to służy terapii opowiedzieć w swoim osobistym doświadczeniu
Terapeuta unika korzystania z „podstawowego pakietu technik ACT” . Jest gotowy zmienić lub stworzyć nową interwencje, która będzie zgodna z doświadczeniem Klienta.
Terapeuta przygotowując techniki , ćwiczenia, zadania i dostosowuje je do Klienta oraz kontekstu w jakim żyje (język, normy społeczne, etyczne, kulturowe, itp.)
Terapeuta może korzystać z każdej dostępnej przestrzeni do celów terapeutycznych

Pozostałe artykuły o ACT:

ACT - uwaga i działanie

ACT - ciąg dalszy

#53-72 Interwencje i strategie ACT

___________________________

Mowa ciała i emocje w obrazkach

2010-02-16T00:05:00.000-08:00

Mowa ciała

Emocje

Terapia par Harville Hendrix`a

2010-02-14T14:06:00.001-08:00

Z cyklu Integratywne Terapie Par dziś Terapia IMAGO Harville Hendrix`a.

1. Uwarunkowania biologiczne

Harville Hendrix jest dziś gwiazdą, jeden z najbardziej popularnych w Ameryce terapeutów (17 razy gościł u Ophra Show, a książka Love You Want sprzedała się w 2 milionach egzemplarzy) stworzył teorię, która przemawia do większości i podoba się pacjentom. Co czynni to podejście tak wyjątkowym?

Terapia Imago to terapia integracyjna, w swoim podstawowym nurcie opiera się o współczesne teorie biologiczne oraz nauki o mózgu (zwłaszcza hipoteza 3 mózgów Paul D. McLean). W wielkim skrócie:

Partnerzy gdy zakochują się w sobie, nie wiążą się z realnym partnerem, a z obrazem najlepszego dla siebie partnera. Obraz ten powstaje w dzieciństwie. Idea jest prosta – życie zaczyna się, gdy nasze podstawowe potrzeby są zaspokojone – bezpieczeństwo, ciepło, pożywienie. To tutaj, oczywiście tylko dzięki gotowości i pracy rodziców - tworzy się “poczucie życia”. W “poczucie życia” wdrukowane są tym samym – poczucie zaspokojenia, radość, pełnia, itp. I głównie do tego dążą partnerzy gdy wchodzą w związek . Kłopot w tym, jak opisuje to Harville Hendrix , że rodzice są także źródłem cierpienia, pierwszych osobistych trudności. Dziecku trudno to połączyć, ta świadomość jest dostępna w dorosłym życiu, póki co, dziecko (partner w stanie zakochania) dąży do doświadczenia, gdzie będzie mu przyjemnie i będą zaspokojone jego wszystkie potrzeby - “całościowo” i bezwarunkowo. Mówiąc wprost – gdy człowiek jest zakochany – to tak na prawdę dążą do zaspokojenia własnych potrzeb i nie ma to nic wspólnego z miłością. Miłość może się zacząć właśnie wtedy, gdy wielu partnerów rezygnuje z siebie i się rozstaje. Tym momentem jest okres po zakochaniu, gdzie widzimy jaki partner jest w rzeczywistości. Często towarzyszy temu rozczarowanie, to z kolei zamienia się w gniew, a to doprowadza do regularnej wojny- najczęściej do walki o władzę. Partner, którego wybraliśmy (pełni nadziei) aby leczyć osobiste i trudne doświadczenia, staje się wrogiem i jest tak samo jak wcześniej rodzice - przyczyną trudnych doświadczeń.

2. terapia

Momentem, w którym można coś zrobić i od którego zaczyna sie terapia Imago jest uświadomienie sobie, że tak na prawdę, wspólnie z partnerem nie tworzyliśmy związku opartego na miłości, a związek oparty na zaspokojeni własnych potrzeb. Tylko taka przestrzeń i dystans umożliwia inne wejście w relacje partnerską, opartą na miłości.

Wg terapeutów Imago prowadzą do tego 4 etapy.

Dialog Imago – rozmowa partnerska
Poznanie się na nowo. Każdy poznaje sie na nowo – np osobistą historię rodzinną, jednocześnie towarzyszy i wspiera partnera w tym samym
Działanie, które umożliwia zmianę. Tu pojawia się dla partnerów rzeczywiste doświadczenie szczęścia. Partner po prostu daje to czego drugi oczekuje.
Przebudowo imago partnera – poprzez codzienności, w której otrzymujemy od partnera to czego potrzebujemy. Okazuje się, że to nie osobiste fantazję mogą dać to czego pragniemy, nie musi się to odbywać w ściśle zaprogramowany sposób i nie tak jak sobie tego życzyliśmy.

Terapia wpisuje się w nurt podejść krótkoterminowych (protokoły do pracy to 6 sesji). Elementarz praktyczny do pracy z parami zawarty został w książce Harville Hendrix Short-term Couples Therapy. Imago model in action

Na koniec trochę więcej życia, czyli film

Neurony lustrzane a psychoterapia

2010-02-12T07:07:00.001-08:00

Przeglądając angielskojęzyczne blogi co chwila napotykam się na temat neuronów lustrzanych. Zagadnienie o tematyce ściśle neurologicznej, poprzez interpretację wyników jakie uzyskali w swoich badaniach Rizzolati, Gallase i Iaccoboni, staje się teorią po którą sięga lingwistyka, antropologia, religioznawstwo czy psychologia. Pomijając w tym poście całkiem sporą ilość krytycznych tekstów na temat "nadziei" jaką niosą neurony lustrzane (z częścią krytycznych argumentów się zgadzam), postanowiłem przyjrzeć się owym neuronom z poziomu psychoterapii.

Dwa niżej umieszczone filmy (są polskie napisy) dość dobrze wprowadzają w zagadnienie, więc wspomnę jedynie o tym co najważniejsze:

Włoscy uczeni - G. Rizzolati, V. Gallase i I. Iaccoboni - badając zachowanie mózgów u małp - odkryli, że "interpretacja obserwowanego zachowania odbywa się w mózgu odbiorcy poprzez swoistą symulację".

Zaobserwowano, że gdy badana małpa wykonuje daną dość złożoną czynność, uaktywnia się pewna grupa komórek nerwowych, która reaguje także wtedy gdy małpa obserwuje ten sam ruch wykonywany przez inną małpę. Podobnie funkcjonujące grupy neuronów wykryto także u ludzi. Oznacza to, że interpretacja obserwowanego zachowania odbywa się w mózgu odbiorcy poprzez swoistą symulację. Nasz mózg pozwala nam odtworzyć automatycznie zachowanie innej osoby, dzięki temu możemy odtworzyć (zmapować) jego zachowanie i uczucia. Neurony lustrzane umożliwiają mentalne "czytanie" i "odtwarzanie" zachowań innego mózgu

Na bazie tego odkrycia zaczęto tworzyć hipotezy sięgające daleko poza nauki o mózgu i zachowaniu. Przykładem takiej hipotezy jest opublikowany w 2001 roku artykuł Ramachandran`a Mirror Neurons and the Great Leap Forward (Neurony lustrzane i wielki skok naprzód), w której to Ramachandran wysnuwa hipotezę , że poza dostarczaniem neuronowego podłoża dla odgadywania intencji ludzi , neurony lustrzane mogły grać kluczową rolę w rozwoju wielu typowo ludzkich właściwości, takich jak empatia, uczenie się poprzez naśladowanie (a nie metodą prób i błędów) oraz przyśpieszone przekazywanie tego, co nazywamy „kulturą"

część I

część I I

Czy ma to coś wspólnego z psychoterapią ?

Patrząc oczami praktyka wydaje się, że niewiele, co najwyżej tłumaczy neurologiczne podłoże kilku hipotez. Jako teoria do praktycznego zastosowania może wpisze się w ten obszar działań, który interesuje np Ernesta Rossi. Póki co przyjrzyjmy się gdzie lustrzane neurony mogą mieć swoje zastosowanie:

Hipnoza

Wiele prac Miltona Ericksona, który w końcu nie znał teorii LN, potwierdza tą teorię - np indukcja transu u osób, którzy boją się hipnozy albo są kontrsugestywni . Milton Erickson wprowadzał ich w trans, w ten sposób, że najpierw byli świadkami jak hipnotyzuje innych (to te prace Ericksona, gdzie jest dwóch pacjentów) , albo drugi przykład - Milton Erickson był zawsze w transie podczas pracy z klientem, co w znaczny sposób ułatwiało wejście w trans pacjentom.
Badania nad NL dowiodły, że aby te zostały wzbudzone, nie jest potrzebna bezpośrednia obserwacja jak druga osoba wykonuje daną czynność - wystarczy samoczynne wywołanie danego obrazu - co ma miejsce właśnie w hipnozie. Współcześnie zagadnieniem tym zajmuje się Rossi i to właśnie w jego pracach znajdziemy najwięcej powiązań psychoterapii i neuronów lustrzanych
Powyższe hipotezy dotyczą także Wizualizacji i treningu mentalnego

czytaj więcej na ten temat:

The Neuroscience of Observing Consciousness & Mirror Neurons in Therapeutic Hypnosis

Sojusz terapeutyczny czyli NL jako komórki, które "rozumieją intencje" i biorące udział w empatii, podstawowym procesie psychoterapii

czytaj więcej na ten temat:

Empathy and mirror neurons

Naśladownictwo czyli NL odpowiedzialne za złożony tryb uczenia się, polegający nie na prostej sekwencji prób i błędów, a na procesie całościowym, wieloczynnikowym, w którym musi nastąpić faza inkubacji.

terapia grupowa
terapia behawioralna

czytaj więcej na ten temat:

Psychopatologia

Autyzm - a co jeśli NL zostaną uszkodzone? Pojawi się doświadczenie, które zawiera uczenia się, ale bez empatii, współbrzmienia emocjonalnego , gdzie obraz i i intencja jest bez związku, nie jest rejestrowana przez obserwatora. Doświadczenie to jest najbardziej widoczne w autyzmie.

Więcej o neuronach lustrzanych znajdziesz tutaj:

[PL]

Strony racjonalisty
Stronie domowej Grzegorza Osińskiego

[ANG]

ResearchChannel - Mirroring People: The New Science of How We Connect With Others (polecam !!!)
Dużo informacji jest na stronie What Do Mirror Neurons Mean-
Vilayanur Ramachandran: A journey to the center of your mind
Vilayanur S. Ramachandran - Wikipedia, the free encyclopedia
YouTube - Vilayanur Ramachandran: A journey to the center of your mind
ResearchChannel - Mirroring People: The New Science of How We Connect With Others
YouTube - Learning language with the singalong neurons
Mirror Neurons
Mirror neurons - Scholarpedia
Na blogu Dr Shock -
- skąd pochodzą neurony lustrzane
- o neuronach lustrzanych
Na blog Integral Option Cafe -
- Izzy Kalman - Neurony lustrzane a sumienie, rozwój i odpowiedzialność
- O neuronach lustzranych
Monkey See = Monkey Do 2
Strony The Thinkig Meat Project
Michael Arbib - The Mirror System Hypothesis - Linking Language to Theory of Mind

Projekt DSM-5

2010-02-09T23:52:00.001-08:00

American Psychiatric Association opublikowała na swoich stronach projekt kryteriów diagnostycznych przewidzianych w kolejnej edycji "Diagnostic and Statistical Manual 5" (DSM-5). Warto zapoznać się z tym projektem chociażby ze względu na fakt, że dodatkowo, każde sklasyfikowane zaburzenie zawiera odnośniki do 4 dodatkowych informacji : proponowana zmiana, uzasadnienie, zagrożenia i DSM-IV dla porównania .Do 20 kwietnia można umieszczać komentarze publiczne do niniejszego projektu. Publikacja jak sądzę jest reakcją na krytyczny raport dot. prac nad DSM-V, opublikowany niedawno w American Scientist

Publikacja nowego DSM-V planowana jest na maj 1013 roku.

Linki do poszczególnych zaburzeń

Naukowa psychoterapia

2010-02-09T22:49:00.001-08:00

Na stronach BehaviorTherapist.com znalazłem wywiad z Jeff`em Lohr, ten badacz psychoterapii opowiada min. o:

Znaczeniu naukowego podejścia do psychoterapii
Istocie i roli sojuszu terapeutycznego
Jak pacjenci mogą znaleźć dobrego psychoterapeutę
Dlaczego pacjenci powinni być zaniepokojeni pracą tych praktyków, którzy samodzielnie określają swoje podejście jako "eklektyczne"
Na co powinien zwracać uwagę pacjent poszukując psychoterapeuty !

Ivan Boszormenyi-Nagy

2010-02-08T14:47:00.001-08:00

Terapia kontekstualna dzisiaj

(część I - wprowadzenie)

Krótko o twórcy podejścia:

Ivan Boszormenyi-Nagy - wykształcony psychoanalitycznie psychiatra, który wyemigrował z Węgier do Stanów Zjednoczonych w 1948 roku. Tam założył Wydział Psychiatrii Rodzinnej w Eastern - Pennsylvania Psychiatrie Institute (EPPI) . W roku 1957 rozpoczyna w Filadelfii badania nad schizofrenią. Po długiej serii nieudanych prób znalezienia biochemicznych przyczyn tego zaburzenia Boszor-menyi-Nagy wraz ze współpracownikami zaczął badać aspekty behawioralne i psychologiczne schizofrenii, Ostatecznie zwracając się ku psychoterapii, a dokładnie ku problemom międzypokoleniowym w rodzinie.

Na stałe wprowadził do słownika psychoterapii takie pojęcia jak: dziedzictwo rodzinne (przekazywane przez poprzednie pokolenia oczekiwania dotyczące np. tego, czego się oczekuje od mężczyzn i kobiet), lojalność rodzinna (posłuszeństwo dzieci opierające się na uczciwości rodziców), sprawiedliwość, czy etyka relacji (bilansie sprawiedliwości pomiędzy członkami rodziny).

Zarys podejścia:

Jednym z głównych pojęć w teorii kontekstualnej jest etyka relacji, która koncentruje się na długotrwałym, zmiennym bilansie sprawiedliwości pomiędzy członkami rodziny, gdzie dobro każdego uczestnika jest uwzględniane przez innych. Etyka relacji obejmuje zarówno psychologię indywidualną (wydarzenia w świecie wewnętrznym), jak i cechy systemu (role, sojusze sił, sekwencje komunikacji w rodzinie). Na przykład para małżeńska musi wspólnie wypracować zasady dawania i brania, równowagę praw i odpowiedzialności, zasług i zobowiązań, aby utrzymać i stale rozwijać swoją relację. Kiedy potrzeby partnerów znajdą się w konflikcie, co jest nieuniknione w każdej relacji, powinni oni umieć otwarcie i szczerze negocjować różnice między nimi, aby mogła panować ogólna sprawiedliwość. Sprawiedliwość, przyzwoitość, uwzględnianie potrzeb każdego członka rodziny, lojalność, równość, wzajemność, troska, odpowiedzialność - to wszystko określa kierunek, formę i wolność działania w rodzinie (, terapia rodzin,WUJ 2009)

W podejściu tym ważne jest aby właściwie zrozumieć przekazywane z pokolenia na pokolenie wzory relacji rodzinnych. Podstawową cechą relacji jest zaufanie. Przywrócenie tego ostatniego, w sytuacji braku równowagi w rodzinie, jest podstawowym celem terapeuty kontekstualnego. Terapeuta pracujący w ten sposób nie koncentruje się na objawach czy też psychopatologii rodzinnej, a skupia sie na tych zasobach rodziny, dzięki, którym przywrócona będzie relacja zaufania, pozwalająca na "dialog między członkami rodziny na temat prawomocnych roszczeń i zobowiązań".

Rodzinna księga rachunkowa

Relacje rodzinne prowadzą do wytworzenia się swoistego bilansu - kto jest komuś coś winien. Członkowie rodziny mają poczucie niewyrównanych rachunków. To stwarza bilansu tego, co zostało dane, i tego, co zostało otrzymane.

To Co najistotniejsze w tym podejściu to koncepcja, że długi i zobowiązania mogą sięgać poprzednich pokoleń, a przy tym nie muszą być świadome ani akceptowane przez poszczególnych członków rodziny. Terapeuci kontekstualni utrzymują, że rodziny nie mogą być w pełni zrozumiane bez wyraźnej świadomości lojalności rodzinnej - kto jest z kim związany, czego oczekuje się od wszystkich członków rodziny, jak wyraża się lojalność, co się dzieje, kiedy rachunki lojalności są niewyrównane

Ilekroć dzieje się niesprawiedliwość, rodzi się oczekiwanie, że później pojawi się odszkodowanie lub zadośćuczynienie. Problemy w relacji zaczynają się wtedy, gdy sprawiedliwość przychodzi zbyt wolno i w zbyt małych dawkach, aby zadowolić tę drugą osobę. Z tej perspektywy zachowania dysfunkcjonalnego jednostki nie można w pełni zrozumieć bez poznania historii problemu, księgi rodzinnej oraz zbadania niespłaconych bądź niewyrównanych rachunków. Wystąpienie objawów może oznaczać kumulację poczucia krzywdy, które przekroczyło granice wytrzymałości.

Tak więc dziedzictwo rodzinne wyznacza długi i zasługi. Jeden syn może być skazany na sukces („Oczekujemy, że będziesz dobry we wszystkim, czego spróbujesz"), a inny na porażkę („Nie sądzimy, żebyś kiedykolwiek coś osiągnął"). Syn może zasługiwać na akceptację, a córka jedynie na wstyd

Cele terapeutyczne

podstawowym zadaniem terapii kontekstualnej jest poprawa umiejętności współżycia z ludźmi oraz korekta bilansu tego co się daje i co się bierze w relacji. Z praktycznej strony wygląda to tak, że terapeuta kontekstualny pomaga rodzinie powrócić do często sprzecznych żądań i roszczeń dotyczących tego - kto jest komu co winien (część owych roszczeń mogła czekać w uśpieniu od pokoleń). Następnie terapeuta podejmuje kroki naprawcze w celu odzyskania równowagi oraz przywrócenia sprawiedliwości i zaufania w relacjach. Główny nacisk kładzie się na przywrócenie wiarygodności i uczciwości. Często podczas tego procesu dokonuje się weryfikacji zachowań poszczególnych członków rodziny - np. ponowna oceny zachowania rodziców.

Według terapeutów kontekstualnych dobrze funkcjonujące rodziny charakteryzują się zdolnością negocjowania niewyrównanych rachunków, a zwłaszcza umiejętnością utrzymania poczucia sprawiedliwości i odpowiedzialności we wzajemnych interakcjach.

Zasoby internetowe:

2-godziny wykład na temat terapii kontekstualnej Catherine Ducommun-Nagy, żony Ivana Boszormenyi-Nagy - tutaj
Bibliografia Ivana Boszormenyi-Nagy tutaj
Wikipedia na temat terapii kontekstualnej - tutaj
Nekrolog w NYT Ivana Boszormenyi-Nagy tutaj

w najbliższych dniach o tym co dzieje się obecnie w terapii kontekstualnej

Psychoterapia egzystencjalna

2010-02-08T10:33:00.001-08:00

4 filmy - Schneider, Bugental, May, Frankl

ACT - ciąg dalszy

2010-02-06T16:10:00.001-08:00

Wprowadzenie do ACT

Podstawowe cele terapii ACT są dwa - po pierwsza przyjęcie przez pacjenta tych doświadczeń, które obecnie nie mogą być przez niego akceptowane. Po drugie - wprowadzenie w życie zachowań, dzięki którym pacjent dąży do osiągnięcia satysfakcjonującego życia.

Inaczej mówiąc ACT to taki rodzaj podejścia terapeutycznego, który prowadzi pacjenta do życia zgodnego z jego wartościami i celami, wyposażając go jednocześnie w umiejętności radzenia z bólem, stresem, chorobą i cierpieniem.

ACT wyróżnia 3 rodzaje umiejętności:

defusion - dystans od wytworów umysłu (myśli, przekonań, wspomnień)
przyjęcie -zgoda na trudne doświadczenia, zgodnie z zasadą "nawet najboleśniejsze doświadczenie przychodzi i odchodzi, nie trzeba walczyć tu o cokolwiek"
kontakt z tu i teraz- umiejętność bycia otwartym i ciekawym, zwłaszcza na to co nowe

Te trzy umiejętności wymagają takiego rodzaju świadomości, na który póki co nie ma słowa w języku potocznym, ACT często nazywa ten rodzaj świadomości "obserwującym ja (self)" , choć spotykałem się z określeniami, które równie mało znaczą , np. "czysta świadomość".

Podejście ACT do objawów jest rzadkie w zachodniej psychoterapii, gdyż jako cel podstawowy ACT zakłada przyjęcie (akceptację) objawów, a nie walkę z nimi. Jest to więc twór, który ma wiele wspólnego z buddyzmem, jednocześnie jest zorientowany naukowo i empirycznie (CBT)

Czas trwania terapii.

terapie długoterminowe-protokoły pracy z pacjentami bordenline (tzw. protokół Spectrum) - czas trwania terapii to min. dwa lata
terapie o średnim czasie trwania - np. protokoły stworzone przez Joanne Dahl do pracy z pacjentami z przewlekłym bólem
terapie krótkoterminowe - np. protokoły Patty Bacha do pracy przy schizofrenii - 4 jednogodzinne sesje
Terapia ultra-krótkoterminowe - np. protokoły Kirk Strosahl do pracy z pacjentami z podstawowej opieki medycznej , gdzie efektywna pracy kończy się już po 2 lub 1 spotkaniu.

6 podstawowych procesów prowadzących do zmiany w ACT:

Kontakt z tu i teraz
"Defusion" - krok do tyłu, zdystansowanie się do własnych myśli, wspomnień, trosk, itd. Ruch ten nie oznacza ani walki ani ucieczki, a doświadczenie bez zaangażowania.
Przyjęcie (akceptacja) - bycie otwartym na każde doświadczenie, nawet te trudne i bolesne.
Obserwacja ja (self) - nabycie umiejętności uważności. Metaforą używaną przez terapeutów ACT jest sugestia - bądź jak widz w teatrze umysłu , aktorami są tam myśli, przekonania, wspomnienia, założenia, fantazje, itp.
życie zgodne z własnymi wartości - czyli realizacja swoich pragnień, a tak na prawdę osiągnięcie tego co najważniejsze dla ludzi - szczęścia w pracy i miłości.
Aktywne działanie - czyli podejmowanie działań zgodnych z osobistymi wartościami.

na koniec

ACT (które wymawia się jak słowo "akt") korzysta z całego wachlarza technik, taktyk i strategii, które umożliwią zmianę procesów poznawczych, odczuć i zachowań, ramą jest owe 6 procesów. W tym sensie jest to terapia integratywna, gdzie integratywność oznacza przede wszystkim eklektyzm techniczny. Dodatkowo z uwagi na swoje odmienne rozumienie i wyjaśnienie psychopatologii, ACT jest ofertą która, przynajmniej teoretycznie, ma dać nowy sposób pracy z objawem, co zmienia kompletnie doświadczenie pacjenta. W podejściu tym miesza się Wschód z Zachodem, empiryzm i nauka z religią i medytacją. Z tej perspektywy podejście ACT to odważny i wyjątkowy nurt w psychoterapii. To, że jest on tak różny od tego co powszechne, oznacza że ACT narażona jest i będzie na ostrą krytykę - i póki twardo nawiązuje do tradycji metodologicznej i naukowej (to dzięki rodowodzie jakim jest CBT) jest w stanie przetrwać. Zwłaszcza, że nie trudno sobie wyobrazić, jak smacznym kąskiem jest dla wszelkich ruchów "alternatywnych" (parapsychologicznych, transpersonalnych czy pseudoterapeutycznych). Oczywiście ACT nie jest pozbawione błędnych założeń, i to na poziomie samej teorii, np. cały obszar "życia zgodnego z własnymi wartościami" trudno połączyć z założeniem "defusion", gdzie wszelkie wartości, założenia i przekonania są tylko błędnym wytworem procesów umysłowych, bo jaki jest sens dla człowieka dążenia do tego co jest tylko nierzeczywistym wytworem własnego umysłu? Druga rzecz, której trudno nie zauważyć, to bardzo wyraźne rozdzielenie procesów poznawczych i emocjonalnych od aktywności i działań, moje doświadczenie raczej wskazuje, że są to procesy trudne do rozdzielenia, przenikające się i wspólne.

Póki co ACT rozwija się, powstają nowe ośrodki, pozytywnie wpływa na to min. popularność (moda) takich zjawisk w psychoterapii jak integratywność czy mindfulness,

Więcej informacji na temat ACT znajdziesz tutaj

Informacje na temat filozofii z jakiej wywodzi się ACT tutaj
Techniki umożliwające "przyjęcie tego co jest" tutaj
Techniki umożliwające "defusion" (dystansowanie sie) tutaj
Techniki umożliwające wytworzenie obserwującego ja tutaj
Techniki odkrywające indywidualne wartości tutaj- tutaj
Wprowadzenie do terapii ACT tutaj
Linki do ponad 30 wykładów, wywiadów i dyskusji audio tutaj
Wybrane artykuły:
W miarę przystępny artykuł "Akceptując swoje demony" tutaj
Przegląd technik ACT: Steve Hayes (ciężko się czyta), tutaj
CBT KONTRA ACT analiza Neil Jacobsona wskazująca na zbędność poznawczej restrukturyzacji (obecnej w CBT), tutaj
Unikanie - o psychopatologii Steve Hayes , tutaj
ACT a leczenie psychoz: publikacja opisująca leczenie osoby z przewlekłą psychozą, tutaj
ACT a chroniczny ból i przewlekły stres Dahl & Wilson tutaj
ACT a uzaleznienia : papier Kelly Wilson, tutaj
Interwencje ACT: artykuł Kelly Wilson, tutaj
Definicja Uważność wg ACT : Steve Hayes, tutaj
Przegląd technik i strategii, tutaj
ACT w pakiecie - szczegółowe materiały informacyjne, tutaj
Prosty modelu ACT, tutaj

_______

#53-72 Interwencje i strategie ACT

2010-02-05T08:47:00.001-08:00

Poznawcze rozproszenie, celem poniższych interwencji jest rozbicie u pacjenta schematów poznawczych . Zadaniem terapeuty jest stworzenie takiej przestrzeni aby pacjent mógł uzyskać szerszą wiedzę na temat procesów poznawczych - np. myśli nie są tym co opisują, są nierzeczywiste i nie powodują zależności przyczynowo-skutkowej. Opis poszczególnych interwencji znajduje się an stronie Association for Contextual Behavioral Science

#053 - "Teatr umysłu"
#054 - "Wdzięczność
#055 - Otwartość
#056 - "Wystarczy zauważyć"
#057 - "Poradnik" swoich myśli
#058 - Uważność
#059 - Zaśpiewaj własne myśli
#060 - Polaryzacja myślenia
#061 - Arogancja
#062 - "Nie zaprzyjaźniaj się z umysłem"
#063 - Zapętlanie
#064 - "Myśli nie są przyczynami
#065 - Nakarm tygrysa
#066 - "Kto tu rządzi?"
#067 - Zabierz umysł na spacer
#068 - "Ok. Masz rację . I co teraz?
#069 - Zdejmij buty
#070 - Dlaczego, dlaczego, dlaczego?
#071 - Nowa historia
#072 - Znajdź coś czego nie możesz ocenić

ACT - uwaga i działanie

2010-02-02T15:06:00.001-08:00

Psychoteraopia integratywna. Część 3.

ACT - Association for Contextual Behavioral Science

ACT wg Steve Hayes

część pierwsza

http://streaming.yale.edu/opa/podcasts/audio/schools/health_and_medicine/hayes_principles_032509.mp3

część druga

http://streaming.yale.edu/opa/podcasts/audio/schools/health_and_medicine/hayes_application_032509.mp3

Kopalnia wiedzy na temat ACT znajduje się na stronach Association for Contextual Behavioral Science

Z perspektywy czasu

Czasami ma się wrażenie, że ACT używa pojęć uważność i zaangażowanie na inne określenie kontrolowania. O tyle jest to ciekawe, że w podejście to zakłada odejście od wszechobecnego w CBT kontrolowania procesów psychicznych.

Czego nie powinien robić dobry psychoterapeuta

2010-01-31T13:46:00.001-08:00

Jest wiele publikacji na temat charakteru relacja psychoterapeuta - pacjent. W większość są to jednak publikacje profesjonalne, pisane przez terapeutów dla terapeutów. Przeważnie w publikacją tych przedstawiane są standardy właściwych zachowań i postaw terapeuty. Tego czego zwykle, to opisu konkretnych zachowań, które wybiegają daleko poza margines "profesjonalizmu". Postanowiłem nadrobić to uchybienie.

Zanim szczegóły, kilka uwag wstępnych - warto pamiętać o tym, że pojedyncze zachowania, wyodrębnione z kontekstu, często nie są tym, czym w kontekście są. Pewnie cześć z poniżej wymienionych zachowań dla kreatywnego , biegłego w rozumieniu problemów, psychoterapeuty, może być rodzajem taktyki psychoterapeutycznej - z drugiej strony, biegli w sztuce psychoterapeuci bez wcześniej wypracowanego sojuszu terapeutycznego, nie dokonują kontrowersyjnych interwencji, wiedzą, że nie ma to sensu, a wręcz jest szkodliwe. Liczy tu się reakcja pacjenta, jeśli dla niego dane zachowanie mieści się w ramach współpracy - to dobrze, jeśli nie, to warto przyjrzeć się takiej relacji.

Poniższe klasyfikacje są ważne dla pacjentów, choć tak na prawdę przydatne są przede wszystkim terapeutom, w końcu to dzięki szczeremu spojrzeniu na relacje jakie tworzymy z pacjentami możliwa jest superwizja, a określenie ile z wymienionych poniżej zachowań jest także moim udziałem może spowodować ruch, który w końcowym efekcie będzie służył pacjentowi. To taki rodzaj higieny terapeutycznej - jak pisał Kernberg "gdy coś nie idzie - sprawdzić nie tylko to co jest po stronie pacjenta, ale przyjrzeć się swoim zachowaniom, przekonaniom i uczuciom". Czy doświadczam zniechęcenia w tej relacji? Czy nie lubię tego pacjenta? Czy rozważam powiedzieć pacjentowi aby skorzystał z pomocy innej osoby, gdy po upływie pewnego czasu terapia nie przynosi spodziewanych efektów?

Pierwsza lista "zachowań nie-terapeutycznych" pochodzi z książki Linehan "Zaburzenia osobowości z pogranicza. Terapia poznawczo-behawioralna"

Linehan - Przykłady lekceważących zachowań terapeuty"

Nie przychodzi na umówione spotkania lub zapomina o nich
Odwołuje spotkania bez wyznaczania nowego terminu
Arbitralnie zmienia swoje zasady postępowania z pacjentem (na przykład zmienia zasady kontaktów telefonicznych, opłaty, terminy spotkań)
Nie odpowiada na wiadomości czy telefony albo zwleka z oddzwonieniem
Gubi dokumenty/kartoteki/notatki
Nie czyta notatek/dokumentów otrzymanych od pacjenta
Spóźnia się na spotkania
Wygląda lub ubiera się nieprofesjonalnie
Słabo dba o higienę osobistą
Nie utrzymuje porządku lub czystości w gabinecie
Pali podczas spotkań
Je/żuje gumę podczas spotkań
Nie zamyka drzwi podczas sesji terapeutycznych
Przerywa sesję, żeby odebrać telefon lub wiadomość
Nie uważa podczas sesji lub rozmów telefonicznych lub oddaje się innym zajęciom
Zapomina ważnych informacji (imienia, istotnych danych z wywiadu)
Powtarza się, często zapomina, co powiedział
Wydaje się wyraźnie zmęczony lub znużony
Zasypia w obecności pacjenta
Unika kontaktu wzrokowego
Mówi o innych pacjentach
Mówi o tym, że wolałby raczej robić coś innego
Spogląda na zegarek w obecności pacjenta
Kończy sesję przed terminem
Odnosi się do pacjenta w sposób seksistowski, paternalistyczny lub materialistyczny
Traktuje pacjenta jako osobę gorszą od siebie

Lista ze strony Soulwork.net

Krytykowanie
Zapominanie lub spóźnianie się na umówione wizyty
Wyolbrzymianie własnych problemów
Trudności z ustaleniem daty spotkania
Odmowa wizyty bez uzasadnienia
Zajmowanie się podczas sesji innymi rzeczami
Długie wstrzymywanie się z udzieleniem informacji ważnych dla pacjenta
Zmiany nastroju, wybuchowość
Odmowa dyskusji na tematy, o których chce porozmawiać pacjent
Twierdzenie, że przyczyną niepowodzenia w terapii jest tylko zachowania pacjenta
Używanie sesji terapeutycznej aby pomóc sobie
Spotkania poza sesją, które nie są związane z terapią
Mówienie, że pacjent nie zasługuje na wsparcie, opiekę i miłość
Zapraszanie do emocjonalnego bądź fizycznego kontaktu
Seksualna współżycie z pacjentem
Grożenie, że zakończy się terapię
Pisanie e-mail`i lub SMS-ów podczas sesji
Dawanie szkodliwych sugestii post-hipnotycznych
Mówienie, że należy zmienić orientację seksualną
Proszenie o pomoc w sprawach związanych z reklamą i promocją
Wyrażanie nieufności do innych specjalistów

Dodatkowe informacje znajdziesz:

Strona o nadużyciach psychoterapeutów

Czego osoba może oczekwiać od psychoterapeuty

Niewłaściwa terapia zrujnowała mi życie

J.D. Salinger nie żyje

2010-01-29T14:24:00.001-08:00

Jerome David Salinger zmarł w środę w swoim domu, gdzie od ponad 50 lat mieszkał samotnie, miał 91 lat. Autor jednej książki - "Buszujący w zbożu", właściwie nic prócz owej "biblii nastolatków" nie napisał (kilka opowiadań - i to wszystko). Reakcja na śmierć Salinger jest przeogromna, wystarczy zobaczyć co dzieje się na stronie Arts & Letters Dailly, gdzie gromadzone są wpisy i komentarze dotyczące jego śmierci :

Charles McGrath ... AP ... Stephen Miller ...Elaine Woo ... London Times ... Bart Barnes ...FT ... Telegraph ...Mark Krupnick ...Richard Lacayo ... Tom Leonard ... Martin Levin ... Rick Moody ...Richard Lea ... Malcolm Jones ... Morgan Meis... Chris Wilson ...Robert Fulford ... Ian Shapira ... Michael Ruse ... Christopher Reynolds ... David Usborne ... Joe Gross ...Stephen King ... John Walsh ... Henry Allen... Mark Feeney ... Ron Rosenbaum (1997) ...John Timpane ... Alex Beam ... Verlyn Klinkenborg ... Tom McGlaughlin ... David Ulin ... his neighbors ...Mark Medley ...Stephen Metcalf andSlate staff ... John Wenke ... Jeff Simon ...Tom Leonard ... Andrea Sachs ... David Lodge... Christopher Hitchens... Lionel Shriver ...Barbara Kay ... The Onion

Nawet Stephen King napisał "nie jestem wielkim fanem Salingera, ale jest mi przykro z powodu jego odejścia, być może odszedł ostatni z wielkich powieściopisarzy amerykańskich"

Jak może udać się związek

2010-01-29T06:41:00.001-08:00

Co jest potrzebne aby partnerzy mogli szczerze powiedzieć o swoim związku, że jest udany? Przez ponad ćwierć wieku odpowiedzi szukał na to pytanie Dr. John Gottman, terapeuta rodzin i par, autor wielu książek, które wg listy New York Times`a długo nie opuszczały pierwszych miejsc książek najlepiej się sprzedających. Gottman przez ponad 25 lat badał relacje partnerskie. Analizując małżeństwa, rozwody, charakter związku starał się zrozumieć co odróżnia pary szczęśliwe od tych, które zgłaszają się do terapeutów. Słynne, jakże proste, zdanie Gottmana jest wciąż aktualne - pary mówią o sobie, że żyją szczęśliwie ponieważ między nimi jest miłość. Pary, które doświadczają ze sobą cierpienia, mówią, że jest tak ponieważ pomiędzy nimi jest spór, konflikt i walka.

Poniżej cykl trzech wykładów dr Gottmana na temat związków. A co dla was jest przyczyną udanych i nieudanych związków?

____________________________

Bill O`Hanlon o Miltonie Ericksonie

2010-01-25T16:26:00.001-08:00

Bill O'Hanlon o tym czego nauczył się od Miltona Erickson`a

Link

Koszalin - grupa psychoterapeutyczna

2010-01-25T04:16:00.001-08:00

Miło mi poinformować, że już w lutym tego roku rozpoczyna się kolejna edycji grupy psychoterapeutycznej. Wszystkich zainteresowanych proszę o szybki kontakt - zostały jedynie 4 wolne miejsca.

"Szczególnie miłe jest to, że to właśnie terapia grupowa oferowana przez nasz ośrodek, wpisała się jako stały element na koszalińskim rynku usług psychoterapeutycznych. Z mojego doświadczenia wynika, że praca w grupie jest dynamiczna, a osoby w niej uczestniczące z większym zaangażowaniem patrzą na możliwe i korzystne dla siebie zmiany. Doświadczenie terapeutyczne uczy, że grupa (czyli tworzące je osoby) jest bliżej rzeczywistości, nawiązywane z innymi relacje często prowadzą osoby do perspektywy, z której w końcu mogą bliżej przyjrzeć się sobie oraz temu jacy są w różnych relacjach. Może dzieje się tak, ponieważ więź , którą tworzą ze sobą poszczególne osoby wykracza daleko poza ramy tego po co się zgłosiły"

Andrzej Błahut, psychoterapeuta

Wszelkie informacje znajdują się na stronie Środek - centrum psychoterapii. Koszalin, ul. Świerkowa 1a, tel 605962555

Psychoterapia strategiczna

2010-01-24T15:13:00.001-08:00

dziś Short-Term Anxiety-Provoking Psychotherapy

Wydaje sie, że częstotliwość oraz długość terapii psychoanalitycznej nie obroni się w tym wieku. Kilka, kilkanaście lat to zdecydowanie długo dla człowieka. W tym czasie tyle się dla niego zmienia bez względu na to czy jest w terapii czy nie. Wydaje się , że to właśnie czas jest podstawowym czynnikiem powstawania strategicznych terapii psychodynamicznych.

Strategicznych terapii psychodynamicznych jest dużo, osobiście znam 12, choć pewnie jest ich więcej. Poniżej krótka charakterystyka każdej z nich , ze szczególnym uwzględnieniem: doboru pacjentów, etapów leczenia, podstawowych założeń terapeutycznych oraz stosowanych technik.

Są to:

TLP - Time Limited Psychotherapy
STAPP - Short-Term Anxiety-Provoking Psychotherapy
ISTDP - Intensive Short-Term Dynamic Psychotherapy
STSEP - Short-Term Supportive-Expressive Psychoanalytic
VATLD - The Vanderbilt Approach to Time-Limited Dynamic
STDTSR - Short-Term Dynamic Therapy of Stress Response
BAP - Brief Adaptive Psychotherapy
DSP - Dynamic Supportive Psychotherapy
Brief SASB-Directed Reconstructive Learning Therapy
STPSP - Shorter-Term Psychotherapy: A Self Psychological
CBDT - Comparison of the Brief Dynamic Therapies

Początki STAPP to lata 50`te ubiegłego wieku i prace greckiego psychiatry Petera Sifneos`a, który wykładnię opracowanej metody zawarł w dwóch publikacjach - "Short-Term Psychotherapy and Emotional Crisis" ( 1972) i "Short-Term Dynamic Psychotherapy: Evaluation and Technique" .

Dla kogo? - dla pacjentów o silnym ego, zgłaszających objawy związane z lękiem doświadczanym w sytuacjach społecznych.

Najważniejsze cechy: zwięzłość, reedukacja w zakresie doświadczania emocji, ukierunkowanie na rozwiązywanie problemów, jasne i konkretne cele. szybkie budowanie sojuszu terapeutycznego, wczesna interpretacja. Liczba sesji jest dostosowane do indywidualnych potrzeb i zależy od postępów leczenia. Zwykle nie przekracza - 12-15 spotkań.

Historia - wszystko zaczęło się z chwilą gdy do Massachusetts General Hospital w Bostonie, gdzie pracował Sifneos`a przyszedł 27-tetni mężczyzna z ciężkimi stanami lękowymi. Sifneos postanawia, wbrew woli zespołu terapeutycznego, rozpocząć pracę z pacjentem oferując mu krótki czas terapii (było to ważne dla pacjenta ma miał wyznaczoną datę ślubu) . Pozytywne efekty terapii z tym pacjentem sprawiają, że Sifneos rozpoczyna dalsze poszukiwania.

Główne cechy Short-Term Anxiety-Provoking Psychotherapy:

Diagnoza:
- właściwy, ukierunkowany na konkrety wywiad psychologiczny
- historie znaczących relacji
- jaka jest motywacja d do zmiany poza zmianą objawy
Etapy terapii
- ustalenie i wybór przedmiotu terapii
- stworzenie kontraktu terapeutycznego
- stworzenie sojuszu psychoterapeutycznego
- cele terapeutyczne określone i konkretne
- Analiza przeniesienia
- Praca nad jednym - centralnym problemem
leczenia ukierunkowane na rozwiązywanie konfliktów
techniki - szybko użyte interpretacje

Skowyt Ginsberga otworzył Sundance

2010-01-24T13:55:00.003-08:00

”Unieście rąbki sukien, drogie panie, wkraczamy do piekieł”

Zapowiada się gratka dla wielbicieli Allena Ginsberg - 21 stycznia, na Sundance Film Festival, miała miejsce premiera filmu "Howl". Scenariusz i reżyseria Rob Epstein i Jeffrey Friedman. Film opowiada głównie wydarzenia, które miały miejsce w 1956 roku, gdy Ginsberg publikuje "Skowyt".

Opis według Sundance "Jest rok 1957, San Francisco, Ginsberg właśnie publikuje Skowyt, za co ma proces. Film opowiada o tamtym wydarzeniu poprzez przeplatające się ze sobą trzy wątki: burzliwych losów poety, społecznej reakcji na jego poezję oraz opowieść o samym "Skowycie" - wierszu, który dziś wydaje się arcydziełem amerykańskiej poezji.

Tytułowy wiersz oraz inne poezje znajdziesz tutaj

4 Klipy z filmu:

Na skraju świata - wdech i wydech

2010-01-24T06:06:00.001-08:00

Gdy świat robi wydech, my bierzemy wdech, gdy my robimy wydech, świat bierze wdech. I właśnie dlatego jest to właściwa równowaga . W dobrym czasie bierzesz ile potrzeba oraz dajesz ile możesz,i to w każdej sekundzie życia

DIagnoza w obrazkach (1) - lęk

2010-01-24T05:51:00.001-08:00

Lęk

____________________________________________________

______________________________________________________

gdzie idziesz ?

i czego brakuje Ci w plecaku ?

W niemym środku

2010-01-23T03:38:00.001-08:00

Psychoterapia integratywna Adlera

2010-01-20T14:57:00.001-08:00

_______________

Czytając książkę "Terapia Adlera - teoria i praktyka" autorstwa Jon Carlson, Richard E. Watts i Michael Maniacci , ma się wrażenie jakby była pisana o psychoterapeucie, który praktykuje obecnie. Jest to książka o terapeucie strategicznym, który w swojej pracy korzysta z dorobku terapi poznawczo-behawioralnej, psychodynamicznej, eksperymentalnej, systemowej. - aż trudno uwierzyć, że jej bohater zmarł dwa lata przed wybuchem drugiej wojny światowej.

W Polsce Adler jest na marginesie psychoterapii, jest jakby nieobecny - nie ma zbyt wielu kontynuatorów myśli adlerowskiej, nie ma szkoły psychoterapeutycznej, literatura ogranicza się do wzmianki, że taka osoba była, skupiając się na historii rozstania z Freudem oraz jego dokonań na polu pracy pedagogicznej. Dziś Adler jest ponownie na ustach psychoterapeutów. Przed czasem i lamusem broni się głównie jego praktyka terapeutyczna a zwłaszcza innowacyjne metody, które okazało się zwiastunem podejścia strategicznego, krótkoterminowego, zorientowanego na osobę, kontekst w którym żyje oraz na teraźniejszości. Wspomniana na wstępie książka - "Terapia Adlera - teoria i praktyka" została wydana w 2002 roku (głównie dzięki wsparciu Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego) i jest swego rodzaju hołdem złożonym Alfredowi Adlerowi.

Poniżej niektóre z przedstawianych w książce technik i strategii psychoterapeutycznych, używanych przez Adlera

Rozwiązywanie konfliktów
- Puste krzesło - jako technika rozwiązywania konfliktów.
- Podwójne rozwiązanie -
Przyjęcie innej perspektywy
- "boskie standardy" - skoro sam bóg to akceptuje to może Ty też?
- Społeczny kontekst - co by było gdyby wszyscy ludzie na świecie (albo gdyby Twoje dzieci, Twoi najbliżsi, itd.) mieli podobne problemy i to samo nastawienie co Ty?
Interwencje konfrontujące
- kiedy? , dla pacjentów którzy myślą, że na rozwiązanie problemu mają dużo czasu
- błyskawiczna Interpretacja zachowania - "Wyglądasz jakbyś był zaatakowany?"
Interwencje paradoksalne
- Antysugestia (Adler używał pojęcia antisuggestion na opisanie paradoksu) - np zachęcał aby pacjenci sami wzmocnili objawy
- "Napluj sobie do zupy" - możesz mieć dalej objawy, jednak jak następnym razem ich doświadczysz zrób coś przeciwnego
Techniki zachęcające do zmiany
- Lekcje z przeszłości - (to co u Miltona Ericksona), powrót do zasobów w stylu - "już kiedyś to zrobiłeś, ba nawet zrobiłeś coś o wiele trudniejszego" - np. nauka chodzenia
- Minus do plusa - po prostu przeformułowanie
Taktyki pomagające zmianie
- Działania "tak jakby" . Zachęca pacjentów aby traktowali to czego nie chcą, tak jakby się już wydarzyło.
- Zadania domowe
Humor
- dowcipy
- śmieszne anegdoty
Techniki wyobrażeniowe
- Przycisk
- Restrukturyzacja wczesnych doświadczeń
Techniki zmniejszające lęk
- Nazwij demona!
Kontenerowanie
- łączenie przeciwieństw
- alternatywne wyjaśnienia